Sib
@danbi_
Lisans
İstanbul
Ankara, 23 Mart
56 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Puan vermedi·104 syf.·
2026 65. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çok geçmeden kendimi toparlamış yanında oturuyordum; yeniden güven duyuyordum, umutsuz değildim, terk edilmiş değildim; dostsuz kalmamıştım, ümitsiz değildim, hayattan bıkmamıştım ve ölümü aramıyordum.
"İyi geceler Dr. John; siz iyisiniz, güzelsiniz, ama benim değilsiniz. İyi geceler ve Tanrı sizi korusun!"
Tanrı'nın benim için kararlaştırdığı sınamanın artık en tepe noktasına varmakta olduğumu, alev alev yanan, güçsüz ve titreyen ellerimle artık bu durumu değiştirmem gerektiğini de hissettim. Hala yağmöur yağıyordu, rüzgar vardı; ama hava gün boyu olduğundan daha yumuşak, diye düşündüm. Alacakaranlık çöküyordu, etkisi acıklıydı; pencereden bakınca bulutların bayrak gibi sarktığını gördüm. Yeryüzünde çekilen bütün acılar için bu saatlerde Cennet'te şefkat ve keder olduğunu düşündüm; gördüğüm korkutucu rüyanın, artık sevilmiyor, sahiplenilmiyor olmanın katlanılamaz düşüncesinin ağırlığı üstümden kalktı, artık bana hükmetmiyordu, yerini aksi yönde bir umuda bıraktı. Eğer bu evin, mezarın üstündeki beton gibi insanı ezen çatısının altından dışarı çıkıp şehrin dışında ve uzaktaki tarlalarda sessiz bir tepeye gidersem bu umudun daha da parlayacağından emindim. Bir pelerine sarılarak (çıldırmamıştım herhalde, çünkü üstüme kalın bir şeyler giymeyi düşünebilmiştim, bunu yaptığımı da hatırlıyorum) yola çıktım. Yanından geçtiğim bir kilisenin çanları beni durdurdu; sanki beni salut'a çağırıyorlardı, kiliseden içeri girdim. Her dini merasim, her samimi ibadet töreni, Tanrı'ya yakarmak için açılan her kapı benim için açlıktan ölmekte olan bir insana uzatılan bir parça ekmek gibiydi. Diğerleriyle birlikte taşa diz çöktüm. Eski ve heybetli bir kiliseydi, içindeki kasvet altın gibi parlamıyordu ama vitraylardan süzülen ışıkla erguvani bir renge bürünmüştü.