Tuğçe Kasap

Ben neyim? Soruyorum. Bu mu? Hayır, ben şuyum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Hepimizin üstüne muhteşem bir görüş birliği heyula gibi çökmüş durumda. Büyümüşüz, törenlerle resmileşmişiz ve devasa bir kazın gri kanadı gibi türdeşliğe itilmişiz.
Ocaktan aralığa ömür ne kadar da çabuk geçiyor!
Dünya en uç noktasına kadar yağmalanmış, zirveleri soyulup soğana çevrilmiş, çiçekleri toplanmış; artık kök tutmuyor.
Hayat hiçbir zaman kusursuz olamamış, sonu gelmeyen bir cümledir, dedim.