Tuğçe Kasap
@dancingwordss
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İki yanı kör uçurum olan ince bir çizgide dengede durmaya çalışırken seni aşağıda neyin beklediğini değil, karşıya geçebilmek için atacağın adımları düşünmelisin.
Üzerinde durduğun mantık zemini dağılmaya başladığında, seni çağıran çılgınlığın içine düşmemek için çırpınır, direnir, ellerinin altında ufalanan toprağı tırnaklarınla kazıyıp tutunabileceğin sağlam bir kaya parçası bulmayı umut edersin.
Herkesin kaderinde, şahsına özel kesilmiş bazı biletler vardır, öyle değil mi? Bazı yolculuklardan kaçışın yoktur, sadece bir yere kadar erteleyebilirsin. Tıpkı ölüm gibi…
Bir tıp öğrencisi olan Mehmet Emin’in hayatına konuk olmaya var mısınız? Sıradan değil onun hayatı: hayaletlerle, katillerle ve ona inanmayan insanlarla dolu! Ölümün kıyısında dolaşıp dururken ‘unuttuğu şeyi’ hatırlama uğraşında. Belki de her şeyin anahtarı, unutulan şey!
Olaylar Mehmet’e ilk seneden(!) incelemesi için bir kadavra verilmesiyle başlıyor. Önce gözlerinin oynadığını görüyor, sonra ağzının; ardından konuşmaya başlıyor kadavra onunla. Daha fazlası musallat oluyor sonra Mehmet’e, sadece derste olan bu olaylar günlük yaşamına sıçrıyor.
Bir kaza sonucu acilde tomografisi çekilen Mehmet’in beyninde tümör olduğu görülüyor. Doktor, bulunduğu yer nedeniyle yan etkilere; halüsinasyon, baş ağrısı, çürük kokuları vb. sebep olabilir diyor. Ve kitabı okurken bizim de, Mehmet’in de aklında sürekli şu soru dönüyor: Acaba her şey sanrı mı? Yoksa Mehmet gerçekten görüyor mu bunları?
Tüylerim diken diken, bir gecede, soluk bile alamadan, başından kalkamadan okudum kitabı. İlk defa okuduğum, yeni bir yazarın kaleminin bu kadar sürükleyici, hatasız olması takdire şayan.
Beğeneceğinize, sizin de benim gibi elinizden bırakamayacağınıza eminim. Hadi ne duruyorsunuz, siz de okuyun!
