Tuğçe Kasap
@dancingwordss
Ölmek-Yaşamak
Ölmek hiçbir şeydi. El Sordo’nun ne ölümle ilgili bir korkusu, ne de kafasında ölümle ilgili bir görüntü vardı.  Ama yaşamak, bir tepenin yamacında rüzgârda salınan bir buğday tarlasıydı. Yaşamak, gökyüzünde dolanan bir atmacaydı. Yaşamak tahılın savrulduğu, /amanların uçuştuğu harman yerinde, tozlar içinde duran toprak bir testideki suydu. Yaşamak, bacaklarının arasındaki bir attı ve bacaklarından birinin altındaki karabinaydı, bir tepeydi, bir vadiydi, vadinin uzak kıyısında, kenarında tepeleri ötesindeki ağaçların uzandığı bir dereydi. 
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İçsel bir tartışma
Bir şey daha var. Birini sevmek konusunda da kendini kandırma. Pek çok insan buna sahip olabilecek kadar şanslı değildir. Daha önce böyle bir şeyi hiç tatmadın ve şimdi birini seviyorsun. Maria’yla arandakiler -ister bir gün, iki gün sürsün, ister bir ömür boyu devam etsin- bir insanın başına gelebilecek en önemli şey. Sırf sahip olamadıkları için aşkın var olmadığını söyleyecek pek çok insan olacaktır. Ama bunun gerçek olduğunu ve senin de ona sahip olduğunu söylüyorum; yarın ölsen bile şanslı bir adamsın.
Öldüğün zaman ne hangi ulustan olduğun ne de hangi siyasi görüşe bağlı olduğun anlaşılır.
Yalan+Yozlaşma
Bir devrimde insan, ne kendisine yardım eden yabancılara içini açabilir, ne de bilmesi gerekenden fazlasını bilir. Robert Jordan bunu öğrenmişti. Bir şey öz olarak doğruysa, yalan söylemenin bir önemi olmamalıydı. Gerçi yalan da pek boldu. Başta yalandan hoşlanmıyordu Robert Jordan. Ondan nefret ediyordu. Sonraları hoşlanmaya başlamıştı. Olayın içinde olmanın bir özelliğiydi bu ama aynı zamanda çok yozlaştırıcı bir işti.