Gerçekten saygı duymadığım insanın elini öpmem, gerçekten saygı duyduğum insanlar da asla izin vermiyor. (:
Dün annemle bir şey hakkında konuşurken konu bir şekilde buna geldi "Kimsenin kimseden pek bir büyüklüğü yok. Herkes aynı anda yaratılmış ama Dünyaya farklı zamanlarda geliyor. Ayrıca durum öyle olmasa bile birine sırf yaşından ya da mesleğinden ötürü saygı duymayacağım. El öptürmeye meraklılar işte elleri işte ağızları bana ne." demiştim. Bana sinirlenip gitmişti. 2 dk da delirmişti kadın. (:
El öptürmeye meraklı amcam vardır bir tane. Bayramda tokalaşırken elini kaldırır ama ben geri indirip bırakırım. Akıl ve karakter büyüklüğü görmediğim insanların elini baş üstüme koymam. Bazen saygısızlık olarak algılanıyor ama bazı şeyleri aşmış insanların böyle kibirli dertleri yok: "Asra elimi öpmedi.", "Kim elimi öptü kim öpmedi?"
Bir tane çok sevdiğim şeyh amca vardır mesela. İlk kez bu işin hakkıyla yapıldığını ve yapan insan olduğunu gördüm. Adam pamuk şeker gibi. Ona saygı duyduğum için el öpmeyi yadırgamam ama adam izin vermiyor. Kendini başkalarından üstün görmüyor. Saygınlığı el öpülmesinden ölçmüyor.
Kendini sürekli geliştirip yetiştiren biri. Hatta normalde dine çok yatkınlığı olan insanlar erkekleri ön planda tutup kızlara ayrımcılıklar yaparken daha ilk oturmamızda genel sohbetten "Gençler, bana sorunuz var mı? Gençlerimizin meraklı olması gerekir." vs. demişti. Benim de yapımda dincileri Allah gibi görmekten ziyade insan gibi görmek olduğu için o zamanlarda aklımda birkaç soru dönüp duruyordu. Bazılarının cevabını da biliyordum ama yine de sordum çünkü merak ettim: Olduğu gibi mi aktaracak yoksa oynama mı yapacak, keyfine göre mi söyleyecek vs.
Adam hem doğru bilmişti hem de cinsiyet eşitliğinden bahsetmişti. O an hem şaşırdım hem de saygı duydum. O da