Her gün yaprak dökeceğine, mevsim yanlış da olsa, sadece bir günlük de olsa, üzerine karlar da yağsa aç yapraklarını gökyüzüne doğru. Bir günlük de olsa ‘ baharı yaşadım ve yaşattım’ diyebilmek için.
Bir insan beden olarak hiçbir şey yapmadığı ve fiziksel olarak kendini yormadığı halde nasıl oluyor da bu kadar yorgun olabiliyordu? Dünyada bir ağırlığı olmayan düşüncelerin kafada bu kadar ağır olması ve insanın nefesini bile kesmesi nasıl açıklanıyordu acaba?
Geleceğe dair bir umut varsa eğer ve bir ışık görünüyorsa karanlığın sonunda, hele bir de yürekte yeni yeni filizleniyorsa bir sevgi, hiçbir şey zor gelmezdi insana.