Yordun beni hayat. Verdiklerinle yordun. Vermediklerinle yordun. Sevdiklerimle ve hiç sevmediklerimle yordun. Yaşattıklarınla, içime attıklarımla ve daha hayatımın baharındayken ben, dallarımı kıran fırtınalarınla yordun. Ama görüyorsun ki ben de pes etmiş değilim henüz. Gücümün yettiği kadar savaştım ve ayakta kaldım. Mutluluğa değil ama sayende acıya da alıştım.
Sevme gücünün sınırsız olduğunu hissetmeyen var mıdır aranızda? Tam da bu aşkı, aşk fikrinden aşk fikrine, bir aşk eyleyişinden başka aşk eyleyişine geçmeyen, sınırsız olsa da, varlığının merkezinde tutuklu bu aşkı hissetmeyen var mıdır aranızda?
Bırakın ruhunuz aklınızı tutkunun doruklarına yüceltsin şarkı söyleyebilmesi için. Bırakın ruhunuz tutkunuzu akılla yönlendirsin, tutkunuzun her gün yeniden dirilip Anka kuşu gibi kendi küllerinden doğabilmesi için.