Durumun son derece farkında olmama karşın, bir çocuk gibi davranmışım! Ve sonucu açıkça görebilsem de hala temkinli davranmak için bir çaba sarf etmiyorum.
O benim için kutsal bir varlık. Varlığı öyle bir tutkuya neden oluyor ki, onun yanındayken hissettiklerimi ifade edemem. Sanki ruhum, her hür hücremde atıyormuş gibi hissediyorum.
Bazen, intihar etmeye hazır olduğum bir anda bu türden bir şarkı çalıyor ve birden içimi saran keder ve delilik yok oluyor. Yeniden özgür bir biçimde nefes alıyorum.
Her seferinde onu çok sık görmeme kararı alıyorum. Fakat böyle bir sözü kim tutabilir ki? Her gün yeniden niyetlenip, ertesi gün ondan uzak kalacağımı söylüyorum ama ertesi gün olduğunda, onu görmek için karşı koyamayacağım bir neden daha buluyorum.