Yalan yoktu artık o da onlarla birlikte çıkıp gitmişti ama ağrı yerinde duruyordu hep aynı ağrı ve aynı korku ne daha kötüleştiriyordu durumunu ne de iyileştiriyordu her şey daha kötüydü sanki
Sabah ya da akşam, cuma ya da cumartesi hiç fark etmiyordu, öyle ya da böyle, değişen hiçbir şey yoktu hayatında! Acı bir an bile soluk aldırmadan eziyete devam ediyordu; yaşamın dönmemecesine geçip gittiğini bilmesine karşın yaşama duygusu içinde varlığını hep sürdürüyordu.