Hatıra deyince yüzünüze hep tebessüm mü çiziliyor? Aynı şekilde derin ve homurtulu bir huzursuzluk da yayılmıyor mu bedeninize? Tepeden tırnağa o hayal kırıklıkları tekrar, tekrar kırılmıyor mu? Ruhunuza batan an parçalarını tekrar çıkarmaya çalışmıyormusunuz? İnsanın doğası bu; işe hep iyi tarafından sarkmayı tercih eder. Her hatırladığı anı haykıran tellalın avazını ağzını dikerek bastırmaya çalışır ama unutamaz, unutmakta istemez, hatırlamakta, insan herkesten önce kendisiyle çelişir çünkü. Bu, onun arzuyla boynuna sarıldığı öz zayıflığıdır.
Mehmet