Güngör Derman
@daysee
Garip kaderime gülümsedim; aynaya bakarak tabii. Tatlı bir gülümseme. Eski neşemi kaybetmediğimi göstermek için. Sonra durgunlaştım. Neden? Unuttum. Dur, hayır; unutmadım. Yalnız kaldıkça, yalnız kalmaktan korktukça... Aynadan uzaklaştım; fakat biliyordum, böyle bir düşünceydi.
Tanımlayamadığım, bir ad veremediğim duygular yüzünden ne kadar üzülmüştük.
Yaşamam için, onun her an var olması gerekliydi.
Gülümsediğimi gösteren bir ayna olsaydı; biraz da ışık.
