Şimdi bir çocuğun acısı var boğazımda
, yutkundukça yerini daha da sağlamlaştıran. Sanki yuvası onun için döşenmiş hayallerin içinde saklı değil de bir babanın ağıtında gibi. Az önce de vardı bir çocuğun acısı sırtımda her gerçekte daha da yayılıyormuşcasına. Kim bilir kaç gün daha geçmeli bir baba olmak için. Kaybettiğimiz her çocukta adımlarımızın bir öncekinden sağlam gözükmesi için. Oysa o doğuştan baba değildi ya yok muydu onun dünyaları veya her salınışta özgürleştiren uçurtmaları o da hak etmiyor muydu hayal kırıklarıyla değil inançla dolu balonları. ~dbes