eylem
@dearesteylem
uygulamayi kutuphanede okudugum kitaplari unutmamak icin kullaniyom
Reklam
beni kendim olduğum için istiyor olamazlar çünkü hâlâ eskiden istemedikleri kişiyim. demek ki beni başka bir şey için, benim dışımda bir şey için, ben olmayan bir şey için istiyorlar! sana bu şeyin ne olduğunu söyleyeyim mi? gördüğüm kabuldür bu. halbuki o kabul ben değilim. insanların kafalarındaki bir şey o. bir de kazandığım ve kazanacağım paralar için istiyorlar. halbuki o para da ben değilim. para bankada duran, herkesin cebinde olan bir şey.
ölmüştü. ruhu ölü gibiydi. bir hayvandı o, iş hayvanıydı. ne yemyeşil yaprakların arasından geçerek inen gün ışığının güzelliğini görüyor, ne de kozmik sonsuzluktan bahseden ve sırlarını o yapraklanın hışırtılarında açığa vuran mavi gök kubbenin fısıltılarını duyuyordu artık. hayat dayanılmaz ölçüde sıkıcı ve aptaldı; feci bir tat bırakıyordu ağzında. içgörüsünün aynasının üzerine simsiyah bir perde inmiş, güneş ışınlarının girmediği karanlık bir hastane odasında yatma hayalinden hoşlanır olmuştu.
yazmak istedin, yazmaya da çalıştın ama yazacak hiçbir şeyin yoktu. içinde ne var senin? bazı çocukça kavramlar, birkaç az pişmiş duygu, çokça sindirilmemiş güzellik, koskoca ve kapkara bir cehalet, aşkla yanan bir yürek ve aşkın kadar büyük, cehaletin kadar nafile bir tutku. yazmak istedin! neden, çünkü hakkında yazabileceğin bir şeye başlamak üzeresin. bir güzellik yaratmak istedin, ama güzellik hakkında hiçbir şey bilmezken nasıl yapacaksın bunu? hayatın temel nitelikleri hakkında bir şey bilmeden hayat hakkında yazmak istedin. dünya senin için bir çin bulmacasıyken ve varoluş düzeni hakkında yazabileceğin tek şey, onu hiç bilmediğinken, sen tutmuş dünyayı ve varoluş düzenini yazmak istiyorsun.