Selam! Öncelikle belirtmeliyim ki ben bir kitap eleştirmeni değilim. Bu yazdıklarım, kitabın dilinden çok içeriğinde sunulan bazı temalarla ilgili kişisel düşüncelerimi yansıtıyor.
Kitapta işlenen şey, bana göre sadece bir takıntıdan ibaret. Kadın karakterin yaşadıkları üzücü, orası ayrı, ama karşı tarafa duyduğu bu sonsuz hayranlığın romantik bir sevgi gibi gösterilmesi... yani, yapmayın. LÜTFEN YAPMAYIN
Bazı okurların bu kitabı “bize söyle âşık oldular da biz mi görmedik,” gibi yorumlarla övdüğünü gördükçe kendimi camdan atasım geliyor.
Bu aşk değil; bu bir insanın kendi benliğini çöpe atıp, karşısındakini yeryüzüne inmiş ilah gibi görmesi. Bunu yıllarca yapması ise trajik değil, rahatsız edici.
Kitabın anlattığı şey “çok seven bir kadın” değil. Bu tür bir bağlılık romantik değil, kronik olarak sağlıksız. Kitap boyunca okuduğumuz şey, aslında cevap alamayan bir düşkünlük.
Elbette Stefan Zweig edebi açıdan çok güçlü bir yazar. Ancak bir eserin edebi niteliği, anlatılan duygu ve ilişkilerin sorgulanamayacağı anlamına gelmemeli. Kitapta işlenen duygular, bazı okuyucular için dokunaklı ve anlamlı olabilirken, başkaları için düşündürücü ya da rahatsız edici gelebilir.