bunny’ye âdeta anlam veremediğim kadar düşkündü ama julian güçlü duygulardan hazzetmezdi, modern şartlarda normal kabul edilen bir duygu gösterisi onun gözünde akla ziyan bir teşhircilikten başka bir şey olmayabilirdi. bunny’nin ölümünün onu belli ettiğinden çok daha fazla etkilediğinden adım gibi emindim. ancak julian’ın hayata ve ölüme karşı sokrates’i akla getiren neşeli umursamazlığı onu herhangi bir şey için uzun süre üzülmekten alıkoyuyordu.
Reklam
hemen idrak edilemeyecek kadar korkunç şeyler vardır. bazı şeylerse tüm çıplaklığına ve izi asla silinmeyecek ürkütücülüğüne karşın bir türlü idrak edilemez. ancak çok sonra, yapayalnız, hatıralara dalmışken varırsın farkına - küller soğuduğunda, başsağlığı dilemeye gelenler bir bir gittiğinde, insan etrafına şöyle bir bakıp kendini bambaşka bir âlemde buluverdiğinde.
zihni de kalbi de oyalıyor insan, ömür denen o tuhaf yolculuğun içinde. neye, nasıl tutunabileceğini ve nereye yuva diyebileceğini bilmeden… yol alıyor. yol veriyor. acı çekiyor. acı veriyor. bazı sözcükler var; ne kusuluyor ne de yutuluyor. işte orası, zihnin ve kalbin ortasında, engebeli bir yol. çukurlar ve tümseklerle dolu. iki arada bir derede hayatlar… kader cilveleşiyor insanla. oynuyor hatta. kedinin bir fareyle oynadığı gibi. ve elbette, aklın da kalbi, kalbin de bir aklı var kendince.
uzunca denilebilecek bir zaman, yan yana biriyle o kadar çok zaman geçirince, insan onu gerçekten tanıdığına inanıyor. o cümleyi duyana kadar, öyle düşündüm ben de.
“birini en iyi öldüğünde tanırsın.” dedi.