…kendine esaslı bir kaçış yolu bulması gerektiğinin farkındaydı. ve bu alan kitaplar oldu. o günden sonra okulda eline ne geçirirse okumaya başladı. ders çalışmaktan sıkıldığında, arkadaşlarıyla bozuştuğunda, inatçılığı yüzünden ceza aldığında yahut köyünü özlediğinde çareyi okumakta buldu. kitaplardaki karakterlerin peşine takılıp okuldan her uzaklaştığında kaygılarından ve mutsuzluklarından da uzaklaşıyordu.
Reklam
jane, yaşadığı hayatın tekdüzeliğinden, içinde kalan onca hayalden ve hayal kırıklıklarından kaçmak için edebiyata sarılmıştı. tek bir ev ona yetmiyordu. tek bir hayat da öyle. işte bu yüzden, kendi kurtuluş reçetesini herkesle paylaşırmış gibi bir gün defterine şöyle yazmıştı. “hayal gücünüzün uzak diyarlarda süzülmesine her fırsatta izin verin.”
insan şu klişenin, amor vincit omnia sözünde gerçek bir anlam gizli olduğunu düşünmek istiyor. ama şu kısa ve acıklı hayatımda öğrendiğim bir şey varsa eğer, o da bu sözün yalan olduğudur. sevgi her zorluğun üstesinden gelmez. geleceğine inanan da tam bir ahmaktır.
bu ilk hatıralarda ben de kendime yabancı biri gibiydim: sürekli tetikte, kindar, son derece sessiz. hayatım boyunca insanlar çekingenliğimi şu veya bu şekilde somurtkanlık, küstahlık ve huysuzluk sandılar hep. ama yüzümdeki o ifadenin (ben sorunun bu olduğunu düşünüyorum, cidden, gerçek ruh halim her ne olursa olsun dudaklarımın kenarının hep aşağıya doğru bakmasıydı mesele) aleyhime olduğu kadar lehime çalıştığı da oluyordu.
Reklam