“bir insanı doğumundan ölümüne kadar çok sevebilirsin ama bir noktada güvenmeyi bırakırsın. güvenin olmazsa da hiçbir şeyin olmaz. bu yüzden bence herkes yalnızdır bu dünyada, değilmiş numarası yaparız ölene dek. aşk, acı çekmek için yaşanır; güven kırılgan bir camdır, eninde sonunda çatlar bir köşeden.”
dört duvar bir çatıyı evin yaparsan altında kalırsın. bir insanı evin yaparsan, evin üzerinden geçebilir bile, işte o zaman ölümü diler sağ kalırsın.
“belki çiçek küskündür toprağa… açmak istemediğinden değildir… ona nereye ait olduğunu hatırlatırsan, o da kendine gelir. bazı zaferleri elde etmek için, o zaferi çoktan kazanmış gibi yapmak gerekir.”
kelimelerle dans edebilen insanlardan nefret ediyorum. hiç kimsenin yapamadığı kadar derine işliyor sözleri. böylelikle kendileri bir gün gitse bile, hatıraları gömüldüğü yerden çıkmıyor.
“odanın duvarlarının renginden sıkılırsın ada, yaptığın ödevden sıkılırsın, havanın renginden sıkılırsın, yaşadığın şehirden sıkılırsın belki ama bir insandan sıkılmazsın, sevmiyorsundur artık onu, sıkılmak bahanedir.”