hiçbir zaman, insanları yeterince iyi anlayacak kadar tecrübeye sahip olmadım. nasıl iletişim kurulurdu? dil ile. konuşarak, yazarak, duyarak. nihayetinde kelimeler ile. bu yüzden kitapları alıp raflarıma dizdim, sırayla ve sabırla okudum onları, her bir mecazi cümlenin altını çizdim.
okuyabildiğim ilk günden beri insanları okuyarak öğrenmeye çalıştım.
sonra bakışlarla tanıştım.
ve kelimeler birer birer düştüler mantığımdan.
üç satırlık hayatları ne çok büyütüyorduk gözümüzde. bir hayat yaşayıp gidecektik şu dünyadan, bir geçip gidecektik işte şu caddenin kenarından; belki bir kahve içip bir kaç zar atacaktık tavlada. biraz gülüp biraz ağlayacaktık sadece. biraz sevecek, biraz da kızacaktık. botlarımızı ıslak kaldırımlara basacaktık biraz, yağmura yakalanıp sokaklarca koşacaktık bir yerlere; bir yerlere gidecektik işte, bir kişi kaybedecektik bir de. biraz çemkirip biraz da affedecektik. bir anda var olduğumuzda şu dünyadan, yavaş yavaş yok olup gidecektik.
insanları insanlar öldürür, silahlar değil.
bu devirde sözler işliyor cinayetleri, katiller değil.
“küçükken kitap okumaya başladığımda, sipariş ettiğim kitapları bana getiren kargocunun elindeki kolilere cennetin aralık kapısından bakıyormuş gibi bakardım. her birinin ilk cümlesinde içine atlar, başrolün bedenine girip son cümlesiyle çıkardım. böyle böyle birçok hayat yaşadım. bedenlerine girdiğim insanların kırıklarını üzerimde taşıdım. çok kavga ettim, çok sevdim, çok ağladım. her şeyi kitaplarda tükettim ve sanırım o yüzden, bu hayatıma hiçbir şey kalmadı.”