dün gece bir kitap okudum, aklıma düşürdü seni benim. eskiler ne güzel sevmişler birbirlerini, bir saç teline bin dünya yakmışlar sevdiklerinin. sadece sevmeyi bilmişler ama.
biz seninle incitmeyi biliyoruz. hem de çok derinleri incitmeyi. bir gece yarısı bir kelimeyi kurşun ediyor, bir bakışla alnımıza dayıyor, bir öpücükle sıkıyoruz biz. kimsenin dikemeyeceği yaralar açıp merhemi karanlık odalara saklıyoruz.
her gün aynı cesedi, aynı makinede yıkayıp giyiyoruz üzerimize biz seninle.
ama işte, biz seninle iki adam bir olup sevmeyi bilemiyoruz sevgilim.
eskiler yanlarında yalnızca zamanı götürmemişler.
gitti. hep giderler.
kelimeleri derinlerine saplıyorsun çünkü onların… tabii giderler. insanlar sevgilerini göstermek için alın öperler, sense nişan alıyorsun.
“yalan söyledim,” diye mırıldandım. “ben ilk olarak, en çok sevdiğim şeylerden vazgeçerim. ayakta kalmayı böyle öğrendim.”