ama deniz hep aynıydı, milas ne kadar hızlansa da. dalgası yoktu, sakindi. tek renkti. sabahı akşamı yoktu. olduğu gibiydi. kendisiyle bir derdi de yoktu.
hep öyle olmak istemiştim aslında. olduğum gibi, kendiyle derdi olmayan biri.
böyle nasıl olunurdu ki yirmi birinci yüzyıl dünyasında?
“bir filmi çok sevdiysen, ya da bir kitabı; onu izlerken ya da okurken, seni içine almış ve yaşamdan soyutlamış demektir. fakat bittiğinde seni gerçek hayata fırlatır atar, değil mi? atar. artık biliyorsun, sırf bunun için bile nefret edebilirsin ondan.”
