Dudaklarımda bir gülümseme belirdi. Çocuklar gibisi yoktu. Masumiyetleri ve sıcaklıkları. Pervasız şeffaflıkları. Onlarla bağlantı kurmanın yetişkinlerle kurmaktan çok daha kolay olduğunu düşünüyordum. Çünkü çocukların gizli bir planı yoktu, yalnızca dürüst düşünceleri ve duyguları vardı. İnsanları ve durumları kendilerine uyacak şekilde manipüle etmekte hiç sakınca görmeyen çöpçatancıların ve birçok yetişkinin aksine.
Gözlerimiz buluştu, gülümsemesi kalbimi altın varaklı ışıltılara kavuşturmuşsa gülüşü yıldızları görmemi sağladı. Bal gibi ılık, ışıltılı, parlak, zengin, derin ve o kadar beklenmedikti ki kollarımı boynuna dolayıp bedenimi onunkine bastırdım.
İnsanlar bu tür bir yalnızlığı Kabul etmekten hoşlanmıyor ama ne olursa olsun bence hepimiz bu şekilde biraz yalnızız. Yalnızca çoğumuz bunu söyleyecek kadar cesur değiliz.