Bir süre sonra, arkamda bıraktığım şeyler sanki en baştan beri hiç var olmamış gibi bir hisse kapıldım.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Önemli olan, başkalarının düşündüğü büyük şeylerden ziyade, küçük de olsa kendi düşündüklerindir"
Aklımı kurcalayan bir şey var. Eğer şimdi Myu'nun bulunduğu bu tarafın gerçekliğin dünyası olmadığını kabul edersek (diğer bir deyişle, bu tarafın aslında diğer taraf olduğunu varsayarsak), burada aynı şekilde eşzamanlı olarak bulunan ben, acaba kimim?
"Güçlenmenin kendisi kötü bir şey değil. Elbette değil. Ama bugün düşündüğümde, güçlü biri olmaya kendimi öylesine alıştırmıştım ki zayıf insanları anlamaya çalışmıyordum. Şanslı olmaya fazlasıyla alışmıştım, bazen karşılaştığım talihsiz insanları anlamaya gayret etmiyordum. Sağlıklı olmaya o kadar çok alışmıştım ki, hasta insanların acılarını anlamaya çalışmıyordum. Bir şeyler kötü gidince sıkıntıya düşen, olanlar karşısında aklı başından giden insanları görünce, bu durumun sadece onların yeterince gayret göstermemelerinden kaynaklandığına inanıyordum. Dillerinden yakınma eksik olmayan insanların, temelde tembel olduklarını düşünüyordum. O günlerdeki hayat görüşüm katı bir şekilde pratikti, sıcak insani duygulardan yoksundu.
"Her hikâyenin anlatılacak bir zamanı vardır. Eğer anlatılmazsa insanın yüreği hep o sırrın hapsinde kalır."