Arkadaşlar yardıma ihtiyacım var
Bu yaşıma kadar bir adamla sohbet ettik sosyal medya üzerinden annesi anneme benim oğlum var senin kızın biz ikimiz iyi anlaşıyoruz falan demiş onlar da iyi anlaşırlar bi uğrasak vs. demiş,
Annem kızım küçük daha okuyor demiş adamda üniversite mezunu 25 yaşında ben 19 yaşındaydım o zamanlar ama bn bu çocuğu daha önce hiç görmemiştim annem 2 ay sonra anneanneme söyledi böyle böyle dediler bnde böyle dedim diye... Normalde baya bir kişi talip olarak demişlerdi ama hiçbirini bu kadar merak edip sosyal medyasına vs kadar bakmadım. Taki onun ismini duyana kadar sanki kalbime bir his doğmuştu ama bilmiyordum ne olduğunu benim biraz fazla takipçili farklı bir hesabım vardı böyle depresip sözler postlar paylaştığım falan. Ordan buna takip isteği attım kabul etmesi dm attım hesabıma destek olur musun diye. Tabiki yazmıştı.
Sonra 1000 k dan da destek olur musun demiştim. Ben kitap okuyamıyorum. Vs sonra geri çektim mesajımı niye çektin belki hesap açıp kitap okurdum dedi 😅 o beni bn onu takip etmeye başladık. ben mesaj kısmındaki baloncuğa halay müziği ekleyip 'halay perilerim geldi' diye yazdım bunu görmüş nerelisin sen vs diye sordu bnde yalan söyledim ki beni tanımasın diye. Adımı falan da sahte söyledim. Sonra konuşmaya başladık yaşımı sordu söyledim bu kadar depresif şeyler paylaşıyorsun hayatını yaşa bu yaşa bir daha gelmeyeceksin dedi okumuyordum o zmn okumam için bana motivasyon konuşması yapıyordu🥹 bana önemli biriymişim gibi hissettiriyordu.
Ama ben ona ben olduğumu söylemeyerek hata yaptım. Hatta olmayan bir ablam vardı gece neden uyumadım yazdım yarın işin var senin gözlerin şişer uyu demiştim yok gözlerim şişmez benim demişti ninni söyle uyuyayım demişti jdjdjs ses at falan diyordu atamamıştım sesimi tanır diye. Bir yere Gidip geldiğimde haber ediyordum. O da
Yalnızlık
Hayatımda herkese iyi geldim, dostlarıma, aileme, çevreme. İlk kez görüştüğüm insanlar bile dert döktü bana iyi geldin dedi. Sonra bir gün doldum kimse dinlemedi. 12 senelik dostum dediğim insan bile. Sonra beni anlatmamakla suçladılar. Bazısı da sessizlikle, içime kapanık olmamla. Genelde hep iyi geldim. Ama birine derdimi anlatmak, içimi dökmek bana hep yük olmak gibi geldi. Sonra bana sen de insansın anlatacaksın tabi dediler. Bende onlar gibi açmaya çalıştım kalbimi duygularımı. Ama hep dışlanmış hissettim. Ben her daim yalnız kaldım. Yetim öksüz bir ruh gibi. Eskiden bana ne dendiyse, uyguladığımda eleştirildim. Kimse yaptıklarını görmedi görende abartma geçmişe dönme dedi. Ne kolay ama dimi. Buda buraya kendi sayfama iç dökme iletisi olsun. Benim gibi olan mutlaka vardır. Bu ileti ruhu öksüz yetim kalan herkese gelsin.
Not: saat 02.05 ve ben artık kimseye cidden anlatmamaya karar verdim. Bir kez daha itilmemek adına...
"Yine gelir misin?" dedi
"beklersen hep gelirim" dedim
"ben beklemeye , sen de gelmeye alıştık" dedi
sustuk...
-Hüsnü Bala
