İrem
@defolukelebeek
“Dışımız serseri, içimiz kütüphane.”
İnsan yatağının yorganına, çarşafına bakar da kefenden, topraktan bir farkını göremez. Sonunda kendini yok etmek ister, ama ona da kıyamaz.
Reklam
Bu üzüntü dünyasında kim vardır ki bir gece yalnız kalsın, bir endişeden dolayı uykusunu kaybetsin de o durumda cihanı, nefsini, hareketlerini, geçmişte yaptıklarını düşündüğünde milletimizin en büyük edibi, en büyük bilgesi olan bir kişiyi muhatap alarak “Heyhat!.. Sözün tamamen doğruymuş. ‘Âleme geldiğime ben de pişman oldum’” demesin!
Bilmem gecenin durumuna hiç dikkat buyurulmuş mudur? Bir kere yeryüzüne o karanlık çöker, bir kere odanın kapısı, penceresi kapanır da yalnızlığın vahşeti düşünceyi ve kalbi istila etti mi dünya ile yokluğun hiç farkı kalmaz.
Her tarafa yönelmeye fakat hiçbir tarafa gidememeye başladı.
İnsan bir garip hayvandır, her şeye alışır, her alışmadığı şeyden korkar.
Reklam