Demek ki kendi kendime konuşmuşum bunca zaman.
Sana varır diye özenle seçtiğim sözler, işitmeye niyeti olmayan birine değip dağılmış.
Benim için değerli olan uğraş, sende iz bırakmayan bir titreşimden ibaretmiş.
Geriye kırılmış bir gayret ve susmuş bir heves kaldı bende.
___ /Güven Taşdemir
"İmtihan, Allah’ın seni unuttuğu değil, seni seçtiği andır.
Zorluklar seni yormak için değil, olgunlaştırmak içindir. Sabreden, Allah katında yücelir.
Çünkü en değerli kullar, en ağır imtihanlarla sınanır."
🌨️🌨️🌨️🌨️
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
02.021000Kitap
İnsan en çok neyi kaybetmekten korkar?? Bir insanı mı, bir eşyasını mı, yoksa parasını mı?? Peki korkularımızın temelinde sadece onların varlığı mı yatar?? Yoksa onlara yüklediğimiz anlam mı bizi kaybetmekten korkutur?? Belki de olay, dünyanın değerli olarak nitelendirdiği şeyleri bizim de değerli görmeye başlamamızdır… Belki de insan, bir şeyi kaybetmekten çok onun kendisinde bırakacağı boşluktan korkar. Çünkü onun için, bir eşya yalnızca bir eşya değildir; belki bir hatıradır. Para yalnızca para değildir; bazen emektir, güvendir, geleceğe dair bir umuttur... İnsan ise başlı başına bir dünyadır, izdir. Onu kaybetmek, bazen o dünyayla birlikte kendimizden bir parçayı da kaybettiğimiz anlamına gelir. Bu yüzden herkesin korkuları farklıdır. Kimi yıllarca verdiği emeği, kimi sevdiği insanları, kimi ise sahip olduğu statüyü kaybetmekten korkar. Ama bütün bu korkuların temelinde ortak bir nokta vardır…. İnsan, kendisi için anlam taşıyan şeyleri kaybetmekten korkar. Bundan dolayı sorulması gereken asıl soru şu olmalı: Bizi korkutan şey kaybın kendisi mi, yoksa o kaybın bizden götürecekleri mi?? İnsan en çok sahip olduklarını mı kaybetmekten korkar, yoksa onlarla birlikte inşa ettiği benliğini mi?? Düşünsel geceler 1K…
Acı ve yara olmadan değişim olmazDuygu ve Düşünce
Nazik olan insan, bir zamanlar kırıp dökmenin ne demek olduğunu bilen kişidir.
Saygılı olan insan, saygısızlığın açtığı yaraları görmüş olandır.
Güçlü olan insan, güçsüz kaldığı gecelerin içinden geçerek ayağa kalkmıştır.
Merhametli olan insan, acımasızlığın karanlığını tanımış ve o karanlıkta kaybolmamayı seçmiştir.
İyi olan insan ise kusursuz doğan değil, kötülüğün eşiğinden dönmeyi başaran kişidir.
Çünkü insanı değerli kılan, hiç düşmemiş olması değildir; düştüğü yerden nasıl kalktığıdır.
En güzel kalpler, en büyük savaşları vermiş olanların kalpleridir.
En güçlü karakterler, en sert fırtınaların içinden geçenlerde şekillenir.
Ve en derin iyilik, kötülüğü tanıdığı hâlde onu seçmeyen ruhlarda yaşar.
Bu yüzden bir insanın bugün kim olduğuna bak; dün kim olduğuna değil.
Çünkü değişim, insanın kendine karşı kazandığı en büyük zaferdir.
Geçmiş, bir kader değil; geleceği inşa eden bir öğretmendir.
İnsan, her hatasından bir erdem, her yarasından bir bilgelik çıkarabildiği ölçüde olgunlaşır.
Ve belki de hayatın en güzel gerçeği şudur:
Bir zamanlar karanlıkta kalanlar, ışığın değerini en iyi bilenlerdir.
bu arada çapa yaparken araya sıkıştığını görmüştüm. benim için çok değerli bir fotoğraf oldu. çünkü taş çiçeklenmeliydi. öyle yani.
