EBRU DEMİR AYKAN
@deha4253
16 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Hayata dair farkındalığının çok fazla olduğunu düşünmesine rağmen aslında Gerçekle ve acıyla hiç yüzleşmemiş, sıcak ve konforlu odasının elitist duvarları dışına hiç çıkmamış bir aydının, içine düştüğü yanılgıyı bizzat yaşayarak farketmesi, acıyı hissetmeye ve nihayet tepki vermeye başlaması, uyuşmuş duygularının ayaklanması.. kimdi gerçekte “deli” olan?
Zweig, insanı insanlıktan çıkarıp en uç noktalara sürükleyen olayları anlatırken toplumsal koşulların etkilerine de değiniyor. En çok etkilendiğim iki hikaye; 1810 yılında İspanyadaki savaşta yaralanan ve düşman bir ülkede hayatta kalma mücadelesi veren Fransız albay ve 1918 yılında Leman gölünde bulunup kurtarılan ancak sonra yüreğini kavuran yurt özlemine yenik düşen Rus savaş esiri oldu.. Fransız albayın öç alma duygusuyla karşısına çıkan ilk İspanyolu öldürmesi ve sonra aynı kaderin kurbanı olması.. Rus savaş esirinin sınırları ve savaşı anlamlandıramayan saflığı ve yalnızca evine dönme isteği..
Marx ve diğer komünist düşünürlerin insan doğasına dair aşırı iyimser yaklaşımlarına ve bütün suçun kapitalist sistemin kendisinde olduğuna, insanın eninde sonunda buna baş kaldıracağına ve teslim olmayacağına yönelik inançlarına karşın Lafargue, bütün suçu kapitalist sistemin kendisinde değil, aynı zamanda onun dogmalarıyla baştan çıkan insanın kendisinde de arar.. çünkü insan, zoraki teslim olmamıştır bu sisteme, bir nevi kendi iradesiyle istemiştir bunu, tıpkı bugün de olduğu gibi..
İnsanı tamamen rasyonel ve akılla hareket eden bir varlık olarak tanımlayan, aslında içimizde insan olmanın en uç noktalarını barındırdığımız ama yaşayamadığımız, rasyonelliği insan olmanın en temel şartı saydığımız bir modern yüzyıl.. Dostoyevski insanın bu rasyonel baskı karşısındaki iç çelişkilerini öyle güzel yansıtmış ki kendinden bir parça bulmamak imkansız. Ve şimdi de onun postmodern tezahürlerini yaşıyoruz..
