Beyza Topçu
@delph
30 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Bir ağacı izleyerek zamanı hissetmek insanın yıllarını alır ama bir aptal bile bir çiçeğe baktığında ah işte geçiyor ömrümüz diye içlenmeden edemez. Çiçeğin belki de sadece saatler sonra yok olup gideceğini fark edip ürpermeden geçemez. Ama neyse ki aynı anda birden fazla şey düşünmek ve hissetmekte ve en mühimi de, unutmakta mahiriz biz.
Beşiğinde bile sevilmemiş, dövülmüş, bağlanmış, bakılmamış insana ne olur peki? Eğer yaşamışsa; inadından, öfkesinden nefretinden büyüyen insan, insan değil öfke olur, nefret olur, inat olur. Neden yaşamak istiyoruz, neden yaşıyoruz? Bu sorunun cevabı varsa eğer içimizde bir yerlerde, sus sakın söyleme, intikam almak için yaşıyoruz. Bizi kinden yapmış anne babalarımız, hep birlikte çocukluğunda dövülen ilk insanın kinini tutuyoruz. Yaşatamadığımız evlatların tutulan yasıdır doğa ve insan, o yasın çocuğudur.
Yaşlılık çoğalmak ve bir köşede birikmek gibi değilmiş, zamanın uzasın diye aklından, yaşadıklarından, anılarından vazgeçmek, küçülmekmiş sanki, kendini küçültmek, büzüşüp içine çekilmek. Yok yok, kendi içine değil ama, yaşlanmak zamanın içinde geri çekilmekmiş.
İnsan ne kadar severse sevsin aşkın hep ötekisi olarak kalıyordu. Aşk hayran olunan birine duyulan sonsuz bir arzuydu, ama bu sonsuzluk, nasıl bir sonsuzluksa, kısa süre içinde bitiveriyordu. Gün geliyor, önünde sonunda insan aşkı hep kendine feda ediyordu. Ama arkadaşlık öyle değildi. Arkadaşlık, içine girip yerleşilen sonsuz bir hayranlıktı. Ve ne tuhaftı ki insan orada hep kendisi, hep iki kişi olabiliyordu. İnsanlar en çok arkadaş olduklarında ağaçlara benzerlermiş çünkü Nihan. Hem her şeyiyle biricik, bir başına kendisi hem de aynı anda tıpkı diğeri gibi.
Reklam