...ortalıktan kaybolur ve Marta'yı bir daha görmeyip adını duymazsam, Marta'nın baktığı dağlara bakmazsam, işte o zaman, günün birinde yeniden nefes alabilirim, diye düşünmüştü.
Bazı yüzlerin okunması zordur, gerçek yüzlerini gizlerler. Ama al benim yüzümü. İşte burada, hiçbir değeri kalmadı artık, yüzüm bu coğrafya gibi yıpranmış, su yüzeyi gibi kırış kırış.
Depresyondaydım, tıpkı annem gibi, anneannemin de annesi gibi, bizde herkes depresifmiş, ben lanet olası depresif bir sülaleden geliyorum, bu benim çok ciddiye aldığım bir aile geleneğiydi ve şunu da eklemeliyim ki bu fiyorttaki çocukların bilgi düzeyleri de depresyonumu muhafaza etmekte bana çok yardımcı oldu.