Ölülerle konuşmaya çalışmanın dirilere bir faydası yok. Onlar kendilerini arayan sözcükleri sahiplenmeye yanaşmıyorlar. Ne söyleyecekse, yaşayanlara söylemeli insan
ölü evine kendi dirisine şükretmeye gelirdi çoğu insan. ölümün sadece başkalarının başına gelen bir bahtsızlık olmadığını ve kendilerini de bekleyen bu hakikatten kaçamayacaklarını hatırlayıveren ziyaretçiler, bir telaş günahlarını endazeye koyar, tövbe eder ve misafirlik boyunca ahiret hayatının endişesiyle tedirgin olurlardı.
insanın kendini içine hapsedilmiş hissettiği, dışarı çıkmakta güçlük çektiği her yer kötüdür. burada sözü edilen sevgi dolu insanlardan müteşekkil sıcacık bir yuva olsa bile.