Toprak ve Demir
Topraktan uzaklaşan insanın ilk işi, yine topraktan çıkardığı demire yaklaşmak oldu. İlkin demiri kılıç yaptı;başka insanların kafasını kesti. Sonra sabanına bağladı;toprağın bağrını eşti. Daha sonra demirden yaptığı aletlerle kurduğu şehirleri yerleştirdi. Burada toprak sevgisi yerini demirin hırsına bıraktı. Demirle oynadıkça içindeki şeytan harekete geçti. İnsanın eliyle aletleşen demir, ihtirasları kımıldattı. Hırslar arttıkça kalbi ezdiler ve demirin azdırdığı ihtiraslar insana hakim oldular. İnsan, kendinden kaçıp dışındaki eşyaya çevrildi. Demirin gücü ile aletleşen varlıklar binlerce demirden ok halinde kalbe saldırdılar. Toprağını kaybeden kalp harap oldu. Toprak huzuru ve sonsuz saadeti yaşattığı halde, topraktan çıkarılan demir, dünyayı karanlıkla doldurdu. Bugün büyük makina halinde dünyamızın üstüne kabus gibi çöken demir saltanatı, kendisine hayran insanın kalbini çürütmüş ve huzur ile mutluluğu yeryüzünden kovmuş bulunuyor. Demirin pençesinde iradesiyle esirliği kabullenen insan, mesafeleri ve fezayı demirle aşıyor, onunla harikalar meydana getiriyor,onu ilahlaştırıyor ve demire ibadetini arttırdıkça ruhundaki huzur daha azalıyor. Kendinden biraz daha uzaklaşıyor, hayat sevgisini hergün biraz daha kaybediyor. Gitgide o bir iskelet haline gelmektedir. Uçan bir iskelet, herşeyi yapmak iddiası ile çırpınan bir cesed, kin ile hırs ve hasedin kudurttuğu bir ifrit , can çekişen bir canavar.
Sayfa 197
