HAKAN
@deminian
147 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Ölümün bir bakıma yakınlarda olduğu bilgisiyle yaşamak, yaşliliğın dezavantajlarıindandır. Gençken, ölmenin
başkalarının başına gelen bir şey olduğu düşüncesiyle kendimizi kandırıriz. Yolun yarısında er geç öleceğimizi kavrarız
ama önce bir bu kadar daha yaşamayı umarız. Yaşlanıncaysa öleceğimizin gayet farkındayızdır; hemen yarın olmaya-
caktır belki ama uzak da değildir. Bunu biliyor olmak pek çok kişinin gözünde yaşlılığı, hayatın kasvetli bir dönemine
dönüştürür.
Hiç bir ziyafet sofrası beleş olmaz.: ))Felsefe
Şöhretin bedelini iyice kavramak için Epiktetos'un
sunduğu şu örneğe bakın. Diyelim ki amacınız, toplumda seçkin
bir kişi, sosyal çevrenizde «meşhur" biri olmak ve çevrenizdekilerden biri de bir ziyafet veriyor. Bu şahis sizi ziyafete
çağırmadığında bir bedel ödersiniz:
Hiçe sayılmış olmaktan ötürü muhtemelen üzülürsünüz. Epiktetos, davet ediseniz bile bunun, geçmişte ödediğiniz bir bedelden dolayı olduğuna dikkat çeker: Ziyafeti verene ilgi göstermek ve onu övgüye boğmak için yolunuzu değiştirmişsinizdir. Bedelini
ödemeden ziyafet sofrasına çağırimayı bekleyen hem açgözlüdür hem de aptal, diye de ekler Epiktetos,!
Avcı bir örümcek gibi sarmıştı beni kozaya. Yavaş yavaş emecekti içimdeki bütün yaşamsal sıvıyı. Özümü. Bana dair ne varsa içip bitirecekti. Varlığım varlığına armağan olsun.
Mezar Taşı Gibi Düşüyor Yağmur
Batuhan Dedde
Ne kadarda basit görünüyor : ))Felsefe
Öfkeden kaçınma konusunda Marcus Aurelius'un da tavsiyeleri vardır. Önceden de görmüş olduğumuz gibi hayattaki şeylerin geçiciliği üzerine etraflıca düşünmemizi salıkverir. Ona göre bu sayede önemli sandığımız pek çok şeyin
esasen öyle olmadığını, en azından büyük resimde önem arz etmediklerini anlamış oluruz. Marcus, kendi döneminden
yaklaşık bir asır öncesine, Imparator Vespasian'ın zamanına gider. Insanlar her yerde, her zamanki şeylerle meşguldürler:
Evlenirler, çocuk büyütürler, ekip biçerler, âşık olurlar, kıskanırlar, dövüşürler ve ziyafet çekerler. Ancak, der Marcus,
"onca hayattan günümüze ulaşan bir iz dahi yok." Ima edilen, neslimizin sonunun da farklı olmayacağıdır: Hayati önem taşıdığını düşündüğümüz şeyleri, torunlarımız umursamayacaktır bile. O halde bir şeye öfkelendiğimizi fark edince durup o şeyin evrensel ölçekteki önem(sizliğ)ine bakmamız gerekir. Böylelikle öfkeye, daha baştan meydan vermemiş oluruz.