İnsanın şerefi gururda,tekebbürde,iktidar hevesinde değil takvada yatar.Takva ise sakınmadır.Ama nasıl sakınma?
Gücü yetmediği için,beceremediği için,üstesinden gelemediği için sakınma değil;güçlü olduğu halde,başarabildiği halde,elinden geldiği halde Allah'ın kendi hayırlarına olsun diye insanlar için koyduğu yasaklara uzanmaktan sakınmadır.
Hadımları zina yapmıyorlar diye,dilsiz insanları küfretmiyorlar diye şerefli sayamayız.İnsanın şerefi kafir olmamayı seçebilecek şuuru göstermedeki dirayetidir.
Bize uyanmamızı söyleyenler zımnen uyuduğumuzu da dile getirdikleri için bizim için pek sevimli olmazlar.Ama bize düşüncelerimizin uyanık,kendimizin de aydınlanmış bulunduğunu ima eden veya açıkça söyleyen herkes hoşumuza gider.Çünkü önümüzde girişmemiz gereken bir zahmet,çekmemiz gereken bir sıkıntı yoktur.
Sus! Allahın gizliliğini istismar etme...Bir de bize istismarcı dersiniz!.Kula münkir göründükten sonra Allaha mümin görünmek tecrübesi,ha?..İğrenç politika!.
37 yaşıma kadar evlenmedim.Vatan derdi,her gün biraz daha hor görülen müslümanlık acısı beni öylesine sardı ki,nefsimde aile zevkine hiç bir istek bulamadım.