Kutupyıldızı
@denizk0
31 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sevgili MüzegezerEdebiyat
Puan vermedi
Sevgili müzegezer;
Bu kitabı okurken kendinizi o eski gıcırdıyan tahtaların sesiyle ahşap evin içinde yürürken bulucaksınız. Bir zamanlar aile eviyken şimdi aşığın hatıralarının izlerini taşıyan müzedir. Masumiyet müzesi
Eski zamanların düşüncelerini barındırdığı bir aşk hikayesi. The Washıngton Post gazetesinde yazdığı gibi:
“Pamuk bu kitapla aşkı elle tutulur bir şey olarak önümüze koyuyor.”
Kemal zengin varlıklı bir ailenin oğludur. Ailesi veya bulunduğu camia için mantık evliliği yapmak üzeridir.
Füsun liseden mezun olmuş üniversteye hazırlanmakta ve bir kıyafet dükkanında çalışmaktadır.
Ve kemal nişanlısına çanta almak için girdiği dükkanda Füsun u görür ve bundan sonra şu cümleyi kurar:
“Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum.”
Aşk böyle başlamıştır. Toplumda alışılagelmiş düşüncelerinin, doğru bilinen yanlışlarının, aile baskılarının ve iç savaşların olduğu bir dünyada geçer. İlk başlarda yanlış bir tutum olduğunu düşünürsünüz ama sevginin ne kadar derin bir şey olduğunu sonlara doğru anlarsınız.
Tabiki Dostoyevski'nin dünyasına girip hayran olmamak elde değil.
Amacı para olmayan en azından dolaylı olarak para olmayan bir kumarbaz. Bir tutku. Bir umut. Bir vazgeçmeyiş. Peki ne uğruna ?
Romanın başında bir başkaldırış var. Benim de aynı düşüncelere sahip olduğum bir başkaldırış. Soylu ailelerin veya soylu olsun olmasın ailelerin zamanında çok çalışıp bütün istek ve hayallerinden vazgeçerek kenara para koyup biriktirdiği olmuştur her zaman. Deli gibi çabalar ondan sonraki gelecek nesli için çalışırdı. Bilinmeyen ama gelecekteki nesli için herşeyi yaparlardı. Gelen nesil ise geleceği düşünmez tembellikle parayı harcamayı düşünür. Harcar da zaten. Verilen savaşın amacı boşa çıkmış olur.
" İşte bu yüksek noktadan bu sefer de kendileri başlar bütün dünyayı ve suçluları yargılamaya. Kendilerine biraz olsun benzemeyenleri hemen o anda cezalandırırlar."
Romanda anlatılana gelirsek, en başından beri bir gizemin olduğu aşikardır. Kitabın sonlarına doğru bu gizem çözümlenir. Bir miras söz konusudur. Ölmesi telgrafla beklenen bir babaanne vardır. Ama babaannenin telgrafla haberi değil de kendisinin gelmesiyle işler karışır.
Aleksey İvanoviç hiç bir şey yapmıyormuş davranarak aslında içindeki bir tutkunun adımlarını yavaş yavaş atıyordu. Yaptığı gözlemler bu adımların sağlam olmasını sağlıyordu.
Sevdiği için birçok şeyi göze alırdı. Onun adını duyduğunda kalbindeki heyecanı hiçbir zaman kaybetmedi. Masaya oturduğunda yaşadığı anın tutkusu vardı gözlerinde paranın ise sevdiği kadına ulaşmak için bir yol olduğuna inanıyordu.
Dostum Şeker PortakalıArayış
En büyük hayallerimizi düşünelim. Çoğunu çocukken kurmadık mı ? En çok da sevgiye ihtiyacımız varken olmadığında kurduğumuz hayallerimiz var.
Hayatındaki acıların hissini azaltabilmek için hayallere koşan bir çocuk Zeze. Hayallerde yaşıyor sevgiyi hayaller kurarak öğrenmeye çalışıyor. Her ne kadar sevgiyi tam anlamıyla görmese de kardeşine gösterdiği sevgi aslında insanın içinde sevginin doğuştan var olduğunu onu çevremizin yok ettiğini görüyoruz . Çevremizin içimizdeki sevgiyi yok etmesine izin veriyoruz ama Zeze buna karşı çıkıyor.
Bu hayata karşı çıkışı bazen yaramazlıkları bazen gösterdiği sevgi bazen sessizliğe boğulmak oluyor.
Sonunda en büyük hayaline kavuşuyor Zeze. Kurduğu o sevgiyi hissediyor ve yaşıyor artık.
" İçimde şakıyan kuş uzaklara uçmuştu."
Bazen hayallerde çok uzaklara uçar bir daha geri gelmemek üzere.
Eğer kalbinizde bir çocuk hüznü oluşsun istiyorsanız bu kitabı okumanızı çok isterim. Zira ne kadar zamanında bizde çocuk olsak da şuan kalbimizde hissettiklerimizle onları anlayabiliriz.