Ruhunu karanlıkla besleyen kızlar, siyahın tadını aldıklarıda ondan asla vazgeçemezlerdi.
Ben siyahın tadını almıştım.
Damaklarımı parçalayan siyah, bir parça umudu da tırmak izi gibi geçirmişti etime. Babasından hak ettiği sevgiyi alamayan kızlar, bir parça için elini uzatırdı o hak ettiği ama alamadığı sevgiye. Bir parçayı koparabilmek içinse paramparça olurlardı. Ben paramparçaydım. Belki de sen de öyleydin. Siz de. Ruhumun sesini duyurmaya çalışıp, satırların arasından kendini sarkıttığı kelimelerin arasına sıkışmış kimsesiz ruhlardık belki de.
Nefret en hakiki duygudur.
Siz hiç babanızdan nefret ettiniz mi?
Ben ettim.
Siz de ettiniz.
Belki benden daha fazla ama asla daha azı değil.
Her insan öldürür sevdiğini, demiş ya şair, hayır. Her baba en az bir kez katleder kızının ruhunu. Ve bilir. Katledilen ruh gerildiği çarmıhtan kurtulduğu an, ömür boyu saklanır ve bir daha aynı bakmaz küçük kızları babalarına.
Satır satır beni takip eden gözlerinden bildim küçücüğüm. Seni de üzdüler. Bin parçaya böldüler. Seni bin parçaya böldüklerinde dökülen parçalarınla umarım aynı yerlerinden yüz bin parçaya bölünürler.
Sayfa 742
