"Şefkatli miyim?"
"Ne olursa olsun, evet. Bana hep şefkatli geliyorsun. Hep başımı okşarmışsın gibi. İnsanların sende bunu görmemelerini seviyorum."
"Neden görmemelerini seviyorsun?"
"Bana özel kalıyormuşsun gibi."
Sayfa 160
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Korku zamana yayıldı, konuşmasın istiyordum, sussun, yeter ki gitmesin. Sonsuza dek böyle duralım burada. Üzerimize güneş doğsun, bulut dursun, yağmur yağsın, karanlık çöksün ama biz burada böyle duralım. Hiç konuşmayalım, sadece duralım. Yan yana olalım. Yan yana değiliz evet. Olsun. Ben onunla karşı karşıya da olmaya varım."
Sayfa 157
"Kendim şu an hayatta mıyım, yaşıyor muyum emin değilim ama onun içimde öldüğünü iliklerime kadar hissettim."
Sayfa 109
"Kaybetmek yalnızca bir insanı uğurlamak değildir, kaybetmek bazen kendi ölümünü dilinin ucunda birikmiş, hiç söylenmemiş, söylenebilecek kadar güçlü olunmayacak kelimelerle beklemektir.
...ve beklemek, kaybetmekten daha büyük bir kanserdir.
Kaybettiğimi anladığımda değil, hala beklediğimi anladığımda yakalandım ben o kansere."
Sayfa 103