Zaman sandığımızdan daha hızlı geçiyor. Bir bakıyorsun çocukluk geride kalmış, bir bakıyorsun yıllar sessizce akıp gitmiş. İnsan ömrünün kısa olduğunu bilir ama sanki sonsuza kadar vakti varmış gibi yaşar. Seneca şöyle der: “Hayat kısa değildir; onu boşa harcadığımız için kısa gelir.” Belki de iyi bir yaşam, daha çok şeye sahip olmak değil; gerçekten yaşadığını hissedebilmektir. Sevdiklerine vakit ayırmak, öğrenmeye devam etmek, sağlığına dikkat etmek ve her günün kıymetini bilmek... Çünkü günün sonunda önemli olan kaç yıl yaşadığın değil, yıllarının içinde ne kadar hayat olduğudur. ⏳🌿
İranlı bir alim öğrencilerine ders verirken şöyle der: "Ben nezaketi ağaçtan öğrendim. Ona tekme attım, o tepemden çiçek yağdırdı. O utanç bana ibretlik ders olarak yetti.
Bir Alim şöyle der:
70 yıldır kitap okurum. İbnü'l-Cevzî'nin şu sözünden daha hikmetli bir söz görmedim;
"İbadetlerin meşakkati gider, sevabı kalır. Günahların lezzeti gider, azabı kalır."
Birçok insan “seviliyorum ama yine de içim boş” der.
Çünkü sevgi tek başına yetmez—görülmek gerekir.
Sevilmek:
• Birinin sana karşı iyi duygular beslemesi
• Değer vermesi
Görülmek:
• Duygunun fark edilmesi
• İç dünyanın anlaşılması
• Kırılgan tarafının da kabul edilmesi
• Koşulsuz bir alan açılması
Sevilmek kalbi ısıtır,
görülmek ruhu iyileştirir.
Çoğumuz çocukken “sevildik”,
ama çok azımız gerçekten görüldük.
Yetişkinlikte partnerden, arkadaşlardan, çevreden gelen boşluk hissinin sebebi çoğu zaman budur.
Görülme ihtiyacı zayıflık değil;
en insani gereksinimdir.
"Yok olmak isteğiyle kalbim attığı zaman,
Bana: "Yaşa" der gibi gülen senin yüzündü.
Dizlerim bir batakta yorgun yattığı zaman
Bacaklarıma kuvvet veren senin hızındı."
Sabahattin Ali