Birincisinide okudum ve ona da yorum yaptım. Şimdi buna da yapacağım, birincisi gibi harika ve çok duygusal bir kitap beni en çok cezbeden satırlar şunlar: “çocukların çoğu karnlıktan korkar, karanlık insanı içine çekip yiyen canavarların olduğu kapıları ve pencereleri olmayan bir odadır, ama ben öyle düşünmüyorum, görme yetimi kaybettiğimden beri karanlıkta canavarların değil, sadece gölgelerin olduğunu öğrendim” Mafalda
O kadar çok sevdimki galiba bunu anlatsam yorumlara sığmaz, bu yüzden kısaltamya çalışıyorum: okuduktan bir yıl sonra kitabı tekrar açtığımda sayfalarda gözyaşı izleri gördüm.