Kendimiz -ki en iyi, en emin sığınağımız odur- kendimiz bile güvenilir değiliz yeterince.Kendimi hem yürekçe, asıl iş yürekli olmakta çünkü, hem varlıkça öyle hazırlıyorum ki, başka her şeyimi yitirdiğim zaman kendimle yetinmesini bileyim.
Ama nasıl şükrediyorum Tanrıya, varımı yoğumu bana aracısız vermiş, beni yalnız kendisine borçlu kılmış olduğu için!Nasıl yalvarıyorum ona gece gündüz beni hiçbir zaman kimseye karşı ağır bir minnet altına sokmasın diye!Ne mutlu bir özgürlükle bunca zaman yaşadım:Onunla bitsin ömrüm!Bütün çabam kimseye muhtaç olmadan yaşamak.
Kimse cimri olduğunu, kıskanç olduğunu kabul etmez.Körler hiç olmazsa bir yol gösterici isterler; biz kendi kendimizi sokarız yanlış yollara.Benim yükseklerde gözüm yoktur.Ama Roma'da başka türlü yaşanmaz deriz; ben gösteriş sevmem, ama şehir öyle istiyor, deriz; öfkeliysem, güvenli bir hayat kuramadıysam suç bende değil, gençlikte, deriz.Dışımızda aramayalım kötülüğü, içimizdedir o; ciğerlerimize işlemiştir.Hasta olduğumuzu bilmemek de iyileşmemizi daha da zorlaştırıyor. Kendimizin erkenden bilmeye başlamazsak, nasıl baş ederiz bunca dertle, bunca kötülüklerle?Oysa felsefe gibi çok tatlı bir ilacımız var.