İnsanın mümkünse karısı, çocuğu, parası ve hele sağlığı olmalı, ama saadetini yalnız bunlara bağlamamalı.Kendimize dükkanın arkasında, yalnız bizim için bağımsız bir köşe ayırıp orda gerçek özgürlüğümüzü, kendi sultanlığımızı kurmalıyız.Orada, yabancı hiçbir konuğa yer vermeksizin kendi kendimizle her gün baş başa verip dertleşmeliyiz; karımız, çocuğumuz, servetimiz, adamlarımız yokmuş gibi konuşup gülmeliyiz.Öyle ki hepsini kaybetmek felaketine uğrayınca onlarsız yaşamak bizin için yeni bir şey olmasın.Kendi içine çevrilebilen bir ruhumuz var; kendi kendine yoldaş olabilir; kendi kendiyle, çekiş dövüş, alışveriş edebilir.Yalnız kalınca sıkılır, ne yapacağımızı bilmez oluruz diye korkmamalıyız.