Barış Çiçek
@dermanov
9 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Reklam
kaç zamandır
ölü bir kentin varoşlarından
kalbine yürüyorum aşkın
/.
kapama gözlerini
söndü şehrin tüm ışıkları
sokaklar 'nihavent yalnızlık' çalıyor
ay tülü sildi parlak mazisini
incir sütüyle damgalanmış kadınlar bile
çiçek satmıyor trafik ışıklarında
fondip yaptığım acıların behrinde
örs
elendim
kapama gözlerini
//.
üryan
bir rüyaydı oysa
dört nala sevişmelerimiz
bağrı yanık türkülere kundak yüreğim
tutsun çetelesini dünyanın
sancılı bir geçmişin kasıklarından öpeceğim
kalbini kalbime yasladığında
kirlenmesin diye ellerimiz
///.
münzevi şarkılarda kalbi sıkışan
mevcamevc bir sızıdır göğsümden fışkıran
rûhefza gülüşünle filizlenen
/.
mümeyyiz değilim
müzehher olmasa da kalbim
kulak asmam haykırışlarına
başağın altın çağında
giyinir hüznün libasını
güneşi öperim avuçlarında
biraz büşra
biraz masal tadında
kavrulup sıcağında Mezopotamya’nın
evlâ değildir öpücüğünden
’ yüreğime sürdüğüm ecza ’
bilirim
sükutu bir silah gibi kuşandığım gözler
kuş sesleriyle ürperen bakışım
musahhardır varlığınla
suyun sancısıŞiir
titrer sokak lambası
neon bir yara gibi sızar geceye
kaldırımda adımlarım,
toprağın unuttuğu bir şarkıya basar.
ve gölgemi kesip biçer
pencereye vuran ışık
fısıldarım köşe başında
“kalbim kırık bir ayna,
yansıman nerede?”
ama ufukta bir ağaç,
rüzgâra usulca eğilir.
söyler, sessiz bir türküyle:
“dallarda suyun gülüşü saklı,
dinlersen taş bile uyanır,
toprak bile anlatır.”
her biri bir sır taşır,
solmaya yüz tutmuş yapraklar
savrulur rüzgârla
kucaklaşır bulutlarla
gökyüzü bir kumaş,
yıldızlar iğne deliği,
her biri bir soru diker geceye.
keskin kanatlarıyla
kırlangıçlar süzülür üstümden,
ama kalbim bir ergen gibi çarpıyor
on sekizindeymişim gibi deli
çünkü bilirim
Reklam