derûnden
@derundenn
Gelin gülle başlayalım atalara uyarak
Baharı koklayarak girelim kelimeler ülkesine...
250 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi·147 syf.
Üst üste denk gelen birkaç olumlu yorumdan sonra okumaya karar verdiğim bir kitaptı. Yorumlardan dolayı beklentim de yüksekti açıkçası, dilinin sade olduğunu biliyordum ama bu kadarını beklemiyordum. Oldukça sade bir dil, dümdüz okunabilen, herkesin yazabileceği bir kitap gibi maalesef. Ben yazardan altı çizilmeye değer, üzerinde düşünülesi cümleler, farkındalıklar ve betimlemeler beklerdim. İlgimi çekmedi. Başladığım bir kitabı yarım bırakmayı sevmediğim için okumaya gayret ettim fakat okutmadı kendini, ben de zorlamadım…
Reklam
Anlam senin ona koşmanla ilgilenmiyor, sadece geleceği zaman geliyor sana
Güray Süngü’yle tanıştığım ilk kitap kendisi. İlk kitap olması hasebiyle yazardan soğumamak için ilk önce en sevilen kitabından başlamak ister insan, diğer kitapların şansını etkilememek için. Birkaç yerde yazarın -diğer kitaplarına göre- pek sevilmeyen kitabı olduğunu okumuştum Düş Kesiği hakkında. Hatta birkaç yarım bıraktım, kitaba giremedim vs. gibi yorumlara da denk gelmiştim. Ama çok güzel yorumlar da vardı, en iyisi kitabı okuyup kendi yorumumu kendim yapmamdı. Sevsem de sevmesem de yarım da bıraksam benim kararım olacaktı. Böylelikle başladım kitaba.
Kitabın alışılmışın dışında bir kurgusu var -en azından benim için alışılmışın dışında. Olaylar iç içe geçiyor, çokça tekrarlanıyor, bazen sıradan bir adam oluyorsunuz, bazen bir yazar, bazen parkta yatan evsiz bir adam oluyorsunuz, bazen bir kitap kahramanı, bazense kim olduğunuzu bile bilmeden devam ediyorsunuz kitaba ama oldukça akıcı bir kitap.
“Yalnızlık ve yabancılık, insanın dünya üzerinde dolaşır ve kaybolmazken kendi içine bakması bir gün ve kendi içinde kaybolması, bunlar anlatmaya değer şeylerdi ve bunları anlattı romanında Gereksizyazar.” Ayrıyeten kitapta yabancılaşmış ve karmakarışık bir zihinde dolandığınız için dikkatinizi vermezseniz bir noktada ipin ucu kaçar gibime geliyor. Ama burada çok dingin, sakin bir kafada olmanızı söylemiyorum, sadece ilginizi kaybetmeyin kitaba, zira çok ağdalı, anlaşılmayacak bir anlatımı yok ama dikkat ister. Zaten kitap okumak da bunu gerektirir, geçiyorum bunu.
Kitap sonuna kadar heyecanını ve gizemini koruyor. Doğal olarak ben de heyacanımı korudum sonuna kadar. Başta soru işareti olarak kalan yerler sonunda noktayla netleşiyor. Gerçekler ortaya çıktıkça, olaylar birbiriyle bağlandıkça kurgunun müthiş olduğunu gördüm.
İyiki de kötü yorumlara takılıp
Tarih kitaplarıyla meşhur Yavuz Bahadıroğlu’nun kişisel gelişim türünde sayılabilecek bir kitabı. İçinde olumsuzluklara kapılmamanın, yılmamanın, vazgeçmemenin, umudunu kaybetmemenin ve dâima mutlu olunabilecek bir şeyler bulmanın öneminden bahseden yazılar ve hikayeler var.
Kitabın arka kapağındaki minik hikaye hoşuma gitti ve okumaya karar verdim. Yazdıklarını gerçekleştirebilsek ve hayatımıza katabilsek ne hoş ama açıkcası bence tozpembe bir gözlük ardından yazılmış gibi yazılar. Kitapta kendini tekrar eden çok yer var ayrıca başka kitaplarında bahsettiği yazılar hikayeler de eklenmiş.
Okunmaz mı okunur ama biraz kişisel gelişim kitabı okuyan insana sıkıcı gelir. Dinlenmelik kitap gibi ve içindeki birkaç hikaye için okunabilir.
Ölüme kararlı olanlar için, ölüm korkunç olmaktan çıkar.
Buhara Yanıyor kitabının devamı olan bu kitapta Moğol zulmünden ezilen, yıkılan devletin tekrar ayağa kalkmaya çalışması anlatılıyor. İlk kitapta olduğu gibi fitneler, tuzaklar ve iç karışıklıklar kol geziyor, iki Müslüman-Türk devletin birbiriyle savaşı yüzünden Moğollar’ın savaşsız bir şekilde yenmesi çok acı. Kardeş kardeşe, Müslüman Müslümana, Türk Türk’e düşüyor ve düşman kuvvetlerin yapamadığını içeriden kendi kendilerine yapıyorlar.
“Bir yanda Müslümanlığı ve Müslümanları yok etmeye çalışan Moğol putperestleri, diğer yandan küçük anlaşmazlıklar, yersiz kuşkular, asılsız endişeler yüzünden birbirlerine kıymaya hazırlanan din kardeşleri…. Müşterek düşmanlarını unutup birbirleriyle uğraşan Müslüman milletler…”
Dinleri, vatanları için eşlerinden, evlatlarından, canlarından, mallarından geçen bir avuç yiğitin zorluklar ve acılar içinde geçen hikayeleri okunmaya değer.
İncelememi kitaptan bir alıntı ile bitirmek istiyorum;
“Kutbeddin sus! Sözlerin yüreğimi yaralar. Ben bunca acıyı nereme gömeyim?”
“Gömecek yer mi yok, sultan pederim? Moğolların istilâ emellerini gömmek için açacağın çukura, acılarını da gömersin…”
Birlik zâfiyetten de gelse muvaffak olacaktıTarih
Tarihi sevdiren adam olarak anılan Yavuz Bahadıroğlu’nun en çok okunan romanlarından biri Buhara Yanıyor.
Dili kolay, anlatımı güzel, akıp giden bir kitap. Hem çocuklar için, hem yetişkinler.
Kitapta Cengizhan’a karşı, fitnelerden, iç karışıklıklardan, saltanat özleminden, dinini değil kendi çıkarlarını düşünenlerin hırsından, Cengiz’in barışsever ve merhametli olduğuna inananların kolaycılığından ve gafletlerinden birleşemeyen Müslümanların Moğol zulmü karşısında yaşadıkları acıları anlatılıyor.
Okurken insanın içi sızlıyor, birleşseler birlik içinde bir değil belki beş Cengizhan ordusunu bozguna uğratabilecek Müslüman kuvvet, ayrı düşüp ve ayrı düşürtülüp de demeliyim, hem canlarından hem dinlerinden hem de memleketlerinden oluyorlar.
Yer yer kızacağınız, yer yer olanları haber vermek isteyeceğiniz, yer yer ise gururlanacağınız bu kitabı her yaştan insana tasviye edebilirim.
Reklam