Bencillik mi mutlu olmam,
Biz geçerken batan güneşin yanından,
Gün gelecek kara bulutlar saracak etrafını,
Ama gerek yok ağlamana,
Çünkü acıyı paylaşmak için,
Olacağım yanında.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Zamanında ben, mutluydum. Hayatımda bir o ve daha sürüsü vardı. Ne zaman öğrendim kaybetmeyi, kaybolması gözlerinden? Niçin hep geç kalıyorum ben? Niçin bir kerecik olsun o geminin ardından bakmak yerine içinde olamıyorum ben? Öylesine mi nefret dolusun bana? Öylesine mi bu kızgınlık yoksa? Seni kaybettiğim için mi yoksa hep bir yerin olduğu için mi özelsin sen? Kafam karışık, üstelik ya öleceğim tutarsa? O kafesinden çıkarıp da öpemeden kanatlarından..?
Anlıyorum ki öldüm deniliyor ama gidilmiyordu,
Bir umuttu içini kemiriyordu,
Sayıp dökmelere yer veriliyor,
Yine de kendisine baktığını, merakından söylemiyordu.