Gökler, maviden uzak.
Bu saatten sonra artık,
Gün de yok, güneşte bize.
Dışarıda, ay ve yıldızlar oynaşıp durur,
Ve ben, yetmezmiş gibi bu ışık,
Lambayı yakmış, yüzümü ararım,
Bir su şişesinin üstünde buruşmuş.
Ve hatta soluk soluğa,
Sanki bir kabustan yeni uyanmış.
Gözlerim, gözlerim evet,
Gözlerimin altı mosmor,
En az şu bulutlar kadar.
Ve hep, sabaha karşı uyurum,
Dertlerime sarılıp,
Gözlerimin altı uçurum benim.
Saat desen beş buçuk,
Güneş,
İlk gözlerimin altında doğar benim.
Boğazımda bir kılçık,
Konuştukça canımı yakar,
Sustukça batar yüreğime.
Ellerim ise buz kesmiş,
Bir masanın üstünde,
Yahut bir sehpanın,
Dona kalmış seni anlatırken.
Ve kendimi bir odaya koymuş,
Orda unutmuş, unutulmuş gibiyim.
Ama her şeye rağmen,
Biraz çaba ile başımı kaldırıp,
Penceresiz şu odam da,
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Mavi Gökyüzü
Zaman gönlümüze bir zincir bağlamış izin vermiyor gitmemize.
Aşka ihanet edip yürekleri dağlamış yıkmış hasreti sevgimize.
Mektuplar güvercinlerde kalmış güvercinler o mavi gökyüzünde.
Akıl almaz bu yarayı asırlarda almamış eski püskü takvimlerde.
Ne zaman son bulur insanın hasreti gönüllerde belki ölümlerle.
Yazdıkça direniyorum sana ama sustukça da hastayım,
Bir başkası olmak değilde bir başkasının olmak istiyorsun.
Bu zulme boyun eğmem dik duruyorum ve en baştayım.
Sen hasretle bir olmuşsun bense hep, hep aşktan yanayım.
Göz göze geldiğimde hep bir kapı açılır umutlarıma,
Çıksan karşıma, her seferinde bir daha severim seni,
Ah gözlerin, gözlerin ışık tutar bu koyu karanlığıma.
Gözlerin gibi parlamaz ateşlere atıp yaksan bedenimi.
Ahmet Ekinci