Derya Sevim
@deryassevim
Martı Yayınları / Editör
Tekirdağ
704 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
#kitapyorumu
5/5️️️️️️️️
10/10 ️️️️️️️️
Bu kitaba hangi kelimerle başlasam sizi hemen etkisi altına alır?
Hangi kelimeler bu kitabı içimdeki duyguları yüzde yüz verecek şekilde anlatır?
İnanın bu kitap için nasıl yorum yapacağımı bilmiyorum ama en iyisini denemeye çalışacağım.
Her zamanki gibi konusu ve hislerim şeklinde ilerleyelim.
Günümüzde Lily Bloom, babasının anma töreninin gecesinde bir çatı katında kendi düşüncelerine boğulmuşken biriyle tanışıyor. Ryle Kincaid… O gece birbirlerinden çok fazla etkilenmelerine rağmen bir daha görüşmemek üzere vedalaşıyorlar. Altı aydan sonra Lily ve Ryle’ı -çok spoiler olmaması adına kader bir araya getiriyor diyerek üstün körü geçeceğim-ilişkileri başlıyor.
Bu süreçte kızımızın geçmişini de okuyoruz. Evine her gittiğinde gizli kutusunu açıyor, küçüklüğünde annesi babasından senelerce şiddet gördüğü zamanlarda içini dökmek için Ellen Show’a yazdığı ama göndermediği mektupları okuyor ve biz mektuplar aracılığıyla Atlas adında evsiz bir çocukla tanışmasını ve ilk aşk deneyiminin en saf halini okuyoruz. Ama nasıl bir deneyim.. Okurken sayfaları okumuyor adeta içiyoruz.
Kitap geçmiş ve gelecek şeklinde sakince ilerlerken, bir anda geçmiş ve gelecek yüzleşiyor. Lily, Atlas tamda kızımızın hayatına Ryle girmişken karşısına çıkıyor ve işler biraz karmaşık bir hâl alıyor.
Konuyu burada bitirmek istiyorum. Çünkü Ryle’la ilgili o “asıl konuyu” söylersem kitabın içindeki en önemli detayı ellerinize sunmuş olacağım ve bunu asla istemiyorum. Ben bu bilgiyi bilerek okudum ve keşke bilmiyor olsaydım diye düşündüm.
Kitap aşk üçgeni değil, anlattığım kadar sakin bir konuya asla sahip değil. İnanılmaz bir derinliği var ve ruhumuzdaki gerçeklerle yüzleşmemizi, hepimizin böyle durumlarda olabileceğini ama en önemli şeyin düşsek, yenilsek ya da
Reklam
Çok hafifçe geri çekildi. “Hatırlıyor musun,” diye sordu, yumuşak bir fısıltıyla, “senden isteyebileceğim hiçbir şey olmadığını söylemiştim?”
Hatırlıyordum. İlk sohbetimizdeki sert tavrını, konuşmayı bitirirken gözlerindeki yaralı kızgınlığını unutamamıştım. Başımla onayladım.
“Şey, yanılmışım.”
“Ah, öyle mi?” Ellerimi göğsünün üzerinde gezdirirken kaşlarını kaldırmıştı. “Benden ne istiyorsun, Brendan Rosenfeld?”
Eğildi, kulağıma fısıldarken dudaklarından yayılan nefesi yanağımı yalayıp geçti.
“Her şeyi.”
“Bence bizde yatıya kalmalısın. Bu da popüler kızların yaptığı bir şey değil mi?”
Güldüm ve koltuğuma iyice yerleştim. “Popüler kızlar hakkında hiçbir şey bilmediğini söylemiştim.”
Paige bir kaşını kaldırdı. “Belki. Ama bence sen de bilmiyorsun. Bence sen sadece sensin.”
“Sorudan kaçıyorsun,” diye hatırlattım. “İyi öpüşüp öpüşmediğime net bir cevap vermedin hâlâ.” Normalde olduğundan daha ağır flörtleşiyor, cesaretimi kaybetmemeye çalışıyordum.
Uzun bir sessizlik oldu. Her ne söyleyecekse enine boyuna düşünüyor gibiydi. Beklerken, içimdeki her şeyin telefonun diğer ucundaki sessizlikle birlikte ufaldığını hissediyordum. “Kıyaslamalı olarak değerlendirecek hiçbir deneyimim ve de bilgim olmamasına rağmen,” dedi sonunda, “yüzde yüz emin olarak senin ve de o öpücüğün benzersiz olduğunu söyleyebilirim.”
Reklam