Derya Sevim
@deryassevim
Martı Yayınları / Editör
“Sana başaracağımızı söylemiştim, Per,” dedi Roar.
“İstediğimden daha riskliydi. Gerçekten vurulduğunu sandım.”
“Ben de gerçekten vurulduğumu sandım.”
“Ben de,” dedi Aria. “Öyle dramatik bir şekilde düştün ki.”
Caleb başını salladı. “Öyleydi. Gösterişli bir düşüştü.”
Roar güldü. “Ne diyebilirim ki? Çoğu konuda iyiyim.”
“Tabii ya. İnanılmaz. Üç yüz yıllık ayrımcılık bir kızla ortadan kalkmış. Göründüğü kadar mükemmel olmalı.”
“Sırf yanlış anlaşılma olmasın diye söylüyorum,” dedi Perry, “bu dünyadaki herkesin hayatta kalma şansını kaybetmesi umurumda bile değil. Bir daha onun adını ağzına alırsan, başını koparır ve kanının ayaklarımın dibinde birikmesini izlerim.”
Aria gülümsedi, sonra gözleri Perry’nin beline gitti. “Perry, pantolonunun düştüğünün farkında mısın?”
“Evet.” Bakmasına gerek yoktu; kalçasından aşağı kaydığının farkındaydı. “Ben, şey... kendini rahat hissedebilmen için kemerimi çıkardım.”
“Kemerini ben rahat hissedeyim diye mi çıkardın?”
Perry başını salladı, gülme arzusunu bastırmaya çalışıyordu. “Düşünüp bunun daha doğal olduğuna karar verdim.”
“Pantolonun düşmesi mi doğal?”
Perry sırıttı. “Evet. Biraz daha düşerse çok doğal olacak.”
Aria güldü, başını iki yana sallarken gri gözleri parlıyordu. “Beni düşünmen ne güzel.”
“Ben senin için gittim, Perry.”
“Biliyorum. Bunu şimdi biliyorum. İkimizin de canı yandı ama atlattık. O yüzden zarar görmedik. Daha da güçlendik.”
“Öyle mi?”
“Tabii ki. Bize bir bak. İlk kavgamızı atlatıyoruz... ya da ikinciyi.”
Aria gözlerini devirdi. “Bu bir kavga değil, dünkü de değildi.”
Perry gülümsedi. “İşte şimdi beni korkutuyorsun.”
Aria güldü. Adeta ışıltılı bir kahkahaydı. Ormanın sessizliğinde bir aydınlık patlaması gibiydi.
Perry konuşurken boynundaki Kan Lordu zinciri ışıldıyor; toplanmış fakat bir tutamı dağılmış olan saçları mum ışığında parlıyordu. Koyu renkli bir tişört, omzunu ve kollarını sıkıca sarmıştı ama Aria kumaşın sakladığı İşaretleri kolayca hatırlayabiliyordu.
Altı ay önce tanıştığı sert bakışlı, kaba avcı gitmişti sanki. Perry artık kendine güvenliydi, kendinden emindi. Hâla korkutucuydu, ama kontrollüydü. Aria’nın olmasını umduğu her şeydi.