Derya Sevim
@deryassevim
Martı Yayınları / Editör
Tekirdağ
704 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
#kitapyorumu
4/5 ️️️️
8/10 ️️️️
“İnatçı ve sinir bozucusun.” Gözlerimi kıstım.
“Sen de on yıldır ciğerlerime giren ilk nefessin,” diye kulağıma fısıldadı.
Kitabı sevdim, ama… diyerek söz almak isterim.
Hazırsak her zamanki gibi konusu ve hislerim olarak ilerleyelim.
Kitabın ilk sayfası on sene öncesini anlatarak başlıyor. Erkek karakterimiz Flint, doğum günü kutlamasında karısı Heidi ve çocuğu Harrison ile güzel zaman geçirirken sarhoş oluyor ve eve dönecekleri zaman karısı o halde araç kullanmasını istememesine rağmen o kafayla “ben erkeğim yahu erkekler kullanır arabayı” diye ısrar edince kaza yapıyorlar ve karısı ölüyor.
Flint’in yaptığının yumuşatıcı bir yanı veya açıklaması gerçekten yok.
Ardından on sene sonrasına geliyoruz.
Günümüzde çok başarılı bir avukat olan Flint’le karşılaşıyoruz. Hayattaki tek amacı ve uğraş verdiği şey otizmli oğlu Harrison’a doğru ilgiyi ve bakımı sağlayabilmek. Kendisiyle alakalı duygusal olan her şeyden seneler önce vazgeçmiş. Oğlu olmasa yaşamayı bile hak etmediğini düşünüyor.
Ardından hayatına kadın karakterimiz Ellen kiracısı olarak giriyor ve en basit tabiriyle Flint’in hayatı kökünden sarsılıyor.
Konumuz kısaca bu.
Ellen okuduğum en tatlı karakterlerden biriydi. Flint ile atışmalarının her anında Ellen’ın hazırcevaplığı beni inanılmaz keyiflendirdi. Fakat kitabın ilk yarısı ne kadar güzelse diğer yarısı da bir o kadar yorucuydu. Türk dizisi gibiydi ve karakterlerin ilişkisine zarar verecek tüm doğa olayları bir bir gerçekleşti. Böyle derin bir dram romantizm okurken olayların üst üste yığılmasından hiç hoşlanmıyorum ve kitabı daha fazla sevmemi etkileyen en büyük şeyin bu olduğunu düşünüyorum.
Yazara beş ayrı kitapta okuduğum klişeyi tek kitaba sıkıştırmayı başardığı için teşekkür ediyorum.
Flint’in oğlu Harrison’ı okumak çook
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
#kitapyorumu
5/5 ️️️️️
10/10 ️️️️️
“O zaman neden derse kaydoldun?” Nesta, Gwyn’in uzattığı bardağı içti. “Zaten alışkın olduğunuz zihin yatıştırıcı egzersizleriniz varsa?”
“Çünkü bir daha asla güçsüz hissetmek istemiyorum,” dedi Gwyn yumuşak bir şekilde.
Herkese sonbahar kokusu tadında merhaba
Serinin dördüncü kitabı olduğu için konusundan değil hislerimden bahsederek ilerleyeceğimi not geçmek isterim.
Hazırsak başlayalım.
Ben bu kitaba zaten içinde sadece Gwyneth Berdara olduğu için bile yıldızlı beş puanı vereceğimi biliyordum. Ama Nesta’yı okumak öyle güzeldi ki çok şaşırdım. Benim Nesta’yı çok sevmiyor oluşum hep söylediğim, asla saklamadığım bir gerçekti. Kitabını da çok merak etmiyordum. Hiçbir zaman Cassian ve Nesta arasındaki çekimi inkar etmedim fakat kabul edelim ki yazar seride özellikle onu sevmemememiz için uğraşıyor gibiydi. Kendi kitabında ise, biz onu ne kadar yargılıyorsak onun kendini bizden on kat daha fazla yargıladığı bir Nesta vardı. Kendinden nefret ediyor, kimseyi hak etmediğini düşünüyor, kendini başarısız olarak tanımlıyor ve bunun kırgınlığını üzerinden sadece insanların kalbini kırıp laf sokarak atmakta buluyordu.
Ben kitabın ilk sayfalarının böyle olacağını biliyordum ve hazırlıklıydım. Hatta ona bu kadar anlayışsız davranan Inner Circle üyelerine ciddi anlamda kızdım. Sadece bir sene kendini dağıtan Nesta’ya olan kızgınlıkları asla haklı görmediğim bir şeydi. Ölümsüz hayatları boyunca eminim onlarda en kötü deneyimleri yaşayıp, boğucu zamanlardan geçmişlerdi ve bunu yaşayanlar olarak bulabildikleri tek çözümün Nesta’ya sürekli laf sokmak olmasını asla kabul etmiyorum.
Nesta’yı Cassian kurtardı.
Gwyn ve Emerie kurtardı.
Eğer onlar olmasaydı. Kötü karakter olma potansiyeli olacak kadar hayata kırgınlıkları vardı. Onun kendi mücadelesini
“Ve sizin adınız nedir?” Bu küstah rahip yardımcısının tavrını kesinlikle Clotho’ya şikayet edecekti.
Rahibenin gözleri, Nesta’nın planının farkındaymış gibi eğlenceyle parladı. “Gwyneth Berdara.” Perilerin aile isimlerini kullanması alışılmadık bir durumdu. Nesta’nın bildiği kadarıyla Rhys bile kullanmıyordu. “Ama herkes bana Gwyn der.”
