Bir çiçeği koparmadan koklamayı bilmiyorsunuz bayım
Bir kadınla sevişmeden sevmeyi
Dövüşmeden barışmayı.
Siz insan olmayı hiç denemediniz bayım
Ne güneşin küfür yemediği kaldı sizden ne yağmurun
Çamurun içinden çıktık diyorsunuz ya hani
Siz o çamuru bile kirlettiniz bayım.
Sanıyorsunuz ki dünya sizin etrafınızda dönüyor
Ama sadece sanıyorsunuz bayım
Yaşıyorsunuz ama yaşattığınız kaç umut kaldı elinizde.?
Dilinizde hep aynı pelesenk olmuş kelimeler.
Kaç kitap okudunuz bayım.?
Kaç güzel cümle çıkar ağzınızdan
Kaç defa anlamaya çalıştınız kendinizi
Yüzünüzü mosmor eden koca bir yalnızlığınız var
Ama göremiyorsunuz.
Burnunuzun ucundayken doğru olan
Siz kolayına kaçıyorsunuz
Yanılıyorsunuz bayım çok yanılıyorsunuz
Yok saydığınız her şey sizi çoktan unuttu.
Kim bilir kaç saksıyı kırdınız
Kaç çiçeği kuruttunuz
Siz papatyaların sadece yapraklarını koparmayı sevdiniz bayım
Dinlemeden konuşmayı
Anlamadan anlatmayı
Sevmeden sevilmeyi istediniz hep
Bilmiyorsunuz bayım
Ben acıdan şiirler yazıyorum
Kandan duvarlar örüyorum beynime
Sırf duymamak için o kibrinizi