Kitabın isminin istemsiz bir şekilde beni hep hüzünlendirdiğini ve bunca zaman kitaplıkta bu yüzden beklettiğimi belirtmek isterim. "Kendine Ait Bir Oda" kitabından ziyade bunun insan üzerindeki tahribatı hakkında saatlerce konuşmak istemem de aynı hüznün eseri aslında ama yeri değil.
Feminist kişiliği ile bilinen yazarımızdan "kadınlar ve kurgu edebiyatı" ile ilgili konuşması isteniyor ve o da bunu düşünürken hemen bir kadının kendisine ait bir odası olması gerekliliği ile bağdaştırıp bize zamanının çok ötesinde bir yazı sunuyor. Feminist olduğunu özellikler belirtiyorum ki gerçek bir feminist nasıl düşünmeli bu kitapta görülsün.
Öncelikle okurken çok saygı duydum o kıvrak zekasına ve o nüktedan diline. Gerçekten 
Virginia Woolf çağının çok ötesinde bir kalemmiş. Maalesef benim kendisiyle tanışma kitabım bu ve geç kaldığımı düşünüyorum ama devamı kesinlikle gelir, diğer eserleriyle de muhakkak tanışırız.
Esere dönecek olursam kadınların maruz kaldığı sosyal baskıları, bugün bile adını sıkça duyduğumuz isimlere olan bakış açısını, hikaye anlatıcısı olarak belirlediği (Shakespeare'in kız kardeşi gibi) hayali isimlerin bile tarihteki karaktere atıfta bulunması ile daha önce duymadığınızı isimleri sizlere aktaran bu eseri bence herkes muhakkak okumalı.
Kişinin kendine ait bir odası olması gerektiğini düşünmesi ve olaya bununla başlaması bana çok içsel ve dahiyane geldi. Bir kadının özgürlüğü önce evinde başlar. Eğer evinizde kendinize ait bir odanız, mahremiyet alanınız yoksa birçok şeyi yapma konusunda kısır kalabilirsiniz. Çünkü insan bazen kendi iç dünyasında bile kendisine itiraf edemediği şeylere sahipken nasıl olurda bir yeteneği, bir istenci ya da bir çabayı herkesin içinde gerçekleştirsin ki... Bu konu çok derin ve bununla ilgili tek temennim sadece kızların
Virginia Woolf çağının çok ötesinde bir kalemmiş. Maalesef benim kendisiyle tanışma kitabım bu ve geç kaldığımı düşünüyorum ama devamı kesinlikle gelir, diğer eserleriyle de muhakkak tanışırız.
Esere dönecek olursam kadınların maruz kaldığı sosyal baskıları, bugün bile adını sıkça duyduğumuz isimlere olan bakış açısını, hikaye anlatıcısı olarak belirlediği (Shakespeare'in kız kardeşi gibi) hayali isimlerin bile tarihteki karaktere atıfta bulunması ile daha önce duymadığınızı isimleri sizlere aktaran bu eseri bence herkes muhakkak okumalı.
Kişinin kendine ait bir odası olması gerektiğini düşünmesi ve olaya bununla başlaması bana çok içsel ve dahiyane geldi. Bir kadının özgürlüğü önce evinde başlar. Eğer evinizde kendinize ait bir odanız, mahremiyet alanınız yoksa birçok şeyi yapma konusunda kısır kalabilirsiniz. Çünkü insan bazen kendi iç dünyasında bile kendisine itiraf edemediği şeylere sahipken nasıl olurda bir yeteneği, bir istenci ya da bir çabayı herkesin içinde gerçekleştirsin ki... Bu konu çok derin ve bununla ilgili tek temennim sadece kızların
Hiç düşündüğüm gibi bitmedi ve çoğu yerinde içim dışarı çıkana kadar ağladım. Sonda beklemediğim bişi oldu mesela Xaden nerde? Hangi ara evlendiler ? Neler oluyor? Biri bana açıklasın . Ayrıca o “ beni arama. Artık senindir.” Dediği şey evliliklerinin yazılı olduğu parşömen için mi yüzük için mi kafamı kullanamayacak durumdayım. Kesinlikle mükemmel bir yazar ama sonundan nefret ettim o derece. Ağlamaktan içim dışıma çıktı. Bi an önce devamı gelsin sonu böyle olmamalı.
Portekizli yazardan okuduğum ilk kitabın ilk sayfaları işte bu aradığım kitap, dedirtti ama bu heyecan pek fazla uzun sürmedi, sanki birer yemekti benim için bu kitap. Evet, aynen öyle, belki de ekşi hafif bir tatlı. Başlarda görünüşü ve damağa gelen ilk tadın hazzı bambaşka oluyor lokmaların devamı nedense o ilk deneyimdeki hissiyatı bozuyor daha iyisi yeniden inşa ediyor, bu okuduğum çoğu kitaptaki genel süreç: İnşa edilen ve edilmekte olan yapı ilk satırların ve sayfaların gölgesine bütünüyle özellikle de ortalarına doğru sığınmakla yetiniyor, onu aşamıyor. Ben şimdi bunun nedenini arıyorum, bu kitap bana bu konuda ciddi anlamda destek verdi, okurken fark etmemi sağladı üstelik okuma süreçlerinde ki bu deneyimi aktarmadan ki ben kendisi üzerinden deney yapmış bulunmaktayım. İlk başlarda işte aradığım tarz bu dedirtirken yavaş yavaş kendini soldurması tamamen olağan! İnsan her şeye alışır____haklılar, ben sıkıldım o kadar. Gerçi biraz da karakterin görüşleri etkili oldu, bu görüşler yer yer tekrara düştü, yer yer huzur dahi verdi! Eh, tabi huzursuzluğun kitabında huzur bulunca o kısa soluk alınan satır da bunalttı insanı.
Kitabın kendisine döneyim yazarın hayali olarak oluşturduğu yazarlarından birinin bilinç akışı aforizmaları deyip geçmeden gerçi aforizmadan çok kısa hikayesiz anekdot. Konu belli zaten, yaşamak! Ah, hayır, öyle değil! Bildiğimiz yaşamak değil. Uyuyan Adam'ı, Yer Altından Notları hatırlatıyor şayet uyuyanın sersemliği, yer altındakinin keskin virajlarını göz ardı edersek zira karakter eminsiz vücuda anlam yüklü kumaştan pelerin seriyor, uçmak için değil, yazar kendini izlemek istiyor olabilir ancak ben her cümleyi dikkatle irdelemek isteyebileceğim kadar oyuncu rolünü giremeyeceğim. Dedim ya yemek bu, belki de soğudu artık.
Merhaba kitap dostlarım! Çekiliş üzerine kazandığım ve iyi ki de kazandığım demek istediğim kitabım “Özgürce” ile karşınızdayım. Yazar ile ilk kez bu kitabı ile tanışmış oldum. İyi ki tanıştım, oldukça memnun oldum. :) kendini okutan, akıcı, sürükleyici bir dili, sıcacık da bir hikayesi var. Çocukluk,Büyümek, Tanımak, Aramak, Paylaşmak ve Yürürken İz Bırakmak bölümlerinden oluşuyor. Yazarın sevgi dolu bir ailede ve çevrede büyüdüğünü, sahip olduğu güzel dostlukları, beraber paylaşım ve yardımlaşmalarını görüyor, her birine içtenlikle şahit oluyoruz.
Aradığını buldu mu bulacak mı diye yüreğim hop oturdu hop kalktı ve en sonunda rahatladım :)
Özgür ‘ün Özgür’e has, ‘Özgürce’ hayatı…
Kitabın kesinlikle devamı olmalı, olursa okumayı çok isterim çünkü. Kalemini başarılı buldum. Altını çizdiğim çokça cümle oldu.Ben sevdim. Cesaretle nicelerini yazıp, nicelerini okutmalı. Başarılarının devamını diliyorum. :)
