devrimavi
@devrimavi
Ve ancak yaşamaya başlarsın,
Ki,
Çok geç olmuştur.
61 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitap , bizim gözümüze sokmadan, bu böyledir demeden ustalıkla bir çok konuya değiniyor.
Öncelikle ilk sayfalarda karşımıza, bizi acaba yanlış basım mı şüphesine sürükleyen yazım hataları çıkıyor. Kitap ilerledikçe bu yazım hataları kaybolmakla beraber yazım dili de daha katmanlı bir hal alıyor. Burada yazım ve konuşma dilinin bizim zihnimizin sınırlarını gösterdiğini de gözlemlemekteyiz. Charlie'nin sadece yazım dili değişmiyor elbette ki , artık yazdıklarından öz farkındalığın geliştiğini , varoluşsal sorgulamalar yaşadığını , yalnızlaştığını da görüyoruz .
Ameliyat öncesinde arkadaşı sandığı herkesin onu aslında sandığı gibi sevmediğini onunla dalga geçtiğini fark ediyor . Bunun farkındalığı arttıkça icindeki öfke ve yalnızlık artıyor .
Bütün bunlar yaşanırken Charlie'nin zekası gün geçtikçe hızla artıyor , ancak duygusal olarak olgunlaşma hızı bu eğriyi yakalayamıyor. Charlie'nin zihni bilgiyi işliyor ancak travmalarını, insanların zalimliğini, çocukluk anılarındaki yaralarını, aşağılandığı zamanları işleyemiyor.
Charlie'nin çocukluğuna dair anılarında annesi tarafından koşullu sevildiğini görüyoruz, dolayısıyla da sevilmediğini. Annesi onu oldugu haliyle kabul etmiyor ve onda kitapta da gördüğümüz bir çok yarayı oluşturuyor. Ve bunun doğal getirisi olarak da annesi ile yüzlestiğinde dahi hâlâ onun onayını aradığını görüyoruz.
Gel gelelim Algernon'a . Algernon, charlie'den önce bu ameliyatın denendiği ve en uzun süre zeki kalan faredir. Profesörlere gore bu fare sadece bir denektir, aynı charlie gibi . Bunu kitapta Charlie'nin isyanlarında çokça görmekteyiz. Ben ameliyattan once de insandım simdi de insanım , sadece laboratuvar verilerinden ibaret degilim der. Bu şekilde bilimin insanı indirgeyen yaklaşımını elestirir . Algernon bir yandan da Charlie'nin
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu kitaptan izlemesi çok keyifli bir tiyatro oyunu çıkar diye düşünüyorum. Belki oynamıştır bile. Hikayemizde insanların ne denli açgözlü olup bu konuda da birbirleri ile yarıştığını görüyoruz. Marya karakteri, isteğine ulaşmak için herşey mübahtır diyerek elinden geleni ardına koymuyor, eşi ise sünepe diye ifade ettiğimiz Marya'yı çılgına çevirecek kadar sinir eden bir karakter. Ve daha bir çok kişi ile şenlenen bu kitap sonlarına doğru olayların birbirine girdiği bir kaos komedisi adeta.
Herkese tavsiye ederim.
Epikototes , stoa felsefesi, öğretileri benim üzerine derin araştırmalar yapmak istediğim bir konu , bu kitap ile bir adım atmış olduğumu düşünüyorum. Huzuru yakalamak için insanın birçok uç duygudan , egodan olabildiğine soyutlanması gerekir günlük hayatta uygulaması her ne kadar zor olsa da. Ama uygulamaya geçebildigi noktada hayatında ne kadar değişiklik olabileceğini tahayyül edebiliyorum . Bu yüzden sizi bilmem ama benim için defalarca kere okunması gereken bir kitap olduğuna inanıyorum.
Kendisinin Efendisi Olmayan Hiç Kimse Özgür DeğildirEpiktetos · Destek Yayınları · 20226,3bin okunma
Uzun zamana yayılan ve sonlara doğru merakla sıklaştırdığım okumalarımla yaklaşık bir dakika önce kitabı bitirdim. Kulaklığı kulaklarımdan çıkarıp çalan " Killing me softly with her song " şarkısını da durdurdum. Derin bir nefes alarak etrafa bakındım.
Evet , kitap bende böyle bir his uyandırdı, durmak ve hissetmek ihtiyacı icerisine girdim. Ama öyle bir hissetmek ki sadece kendimi hissetmek, başkalarının etkisini üstümden atarak dilediğimi , kısıtlamaksızın hissetmek...
Okuduğum zaman olarak baktığımda hayatımın güzel bir noktasına denk geldiğini hissediyorum. Daha kendi içime döndüğüm, kendimle zaman geçirecek aralar ortaya koyduğum, kendimi sorguladım bir dönemdeyim ve iyi geldi. Iyi ki okumuşum.
Yayın ve çevirmen etkisi midir yoksa bu kitap için yeterli derecede odaklanamadığım için midir bilmem uzun zaman elimde dolaştı sonuç itibariyle verimli bir okuma gerçekleştiremedim. İlerleyen zamanlarda tekrar okursam farklı bir fikre kapılır mıyım bilmem, zaman gösterecek. Kitaba gelecek olursak bireysel psikoloji ekolünün kurucusu olan Alfred Adler tarafından yazılmış. Adler'in hayat hikayesine göz gezdirecek olursak 4 yaşına kadar raşitizm hastası olduğunu ve bunu takiben pnömoni anlattığını görüyoruz bunun izlerine ise kitapta sık sık rastlıyoruz. Kendimi çok iyi bir psikoloji okuru olarak tanımlamasam da şimdiye dek okuduğum gerek yetişkin gerek çocuk psikolojisi kitaplarında rastlamadığım bir nokta olarak çocuklukta geçirilen organ eksiklikleri ve Adler'in de çocukken geçirdiği türden rahatsızlıkların çocuk ruhuna intikali ve yetişkinlikte hangi karakter gelişimlerine evrildiğine kitapta çokça yer verilmiş.
Kitapta bahsedilen bence ana temalardan bir tanesi de Adler'in kendi cümleleriyle şu şekilde ifade edilebilir " İnsan doğasının ruhsal bağlamından ve ilişkilerden izole edilmiş tek bir olayla asla öğrenilemeyeceğine dair önemli savımızı ortaya koyduk. Bu nedenle aralarında mümkün olduğunca fazla zaman olan iki olayı karşılaştırıp ikisini bütüncül bir davranış örgüsüyle bağlamamız çok önemlidir.
İncelememi sonlandırmadan değinmek istediğim bir diğer konu ise Adler "in şu cümleleridir : İnsan karakteri ahlaki yargılama için asla temel değildir, insanın çevresine ve içinde yaşadığı topluma olan ilişkilerinin dizinidir. Bu noktada kimin sözü olduğunu hatırlamamak beraber bu satırlar " gerçekten iyi bir insan mısınız, yoksa kötü birisi olacak bir fırsat elinize geçmedi mi ? " minvalinde çok sevdiğim bir sözü aklıma getirdi .
Beğendim mi beğenmedim mi
