ayşe tango
@deyi
20 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Paşa'nın dinlemediğini farkedince, sustu; hafifçe, içini çekti; bir eli, boynundaki kehribar tesbihin tanelerinde, soruyor:
"...vaziyet çok mu ümitsiz, Paşam?"
Mustafa Kemal, sezgisini takdir eden bir bakışla, Fikriye'ye gülümsedi; diyor ki: "...ümitsiz vaziyet yoktur Fikriye, ümitsiz insanlar vardır; başkumandanlığı uhdeme almadığım için, öyle zannediyorlar..."
...biz buraya, kaçmaya mı geldik, ölmeye mi?..”
Çift kanatlı, kuyruğunda ‘mavi istavroz', iki bombardıman uçağı; Ankara'nın üzerinde, dolaşıyordu; hedefi ayarladılar mı alçalıp, bombalarını, kopmuş bir tesbihin taneleri gibi, salıveriyorlar: arkasından, yükselen motorun uğultusu, zincirleme infilâklar; bogucu bir duman! Ana hedefin istasyon olduğu, hemen anlaşılmıştı; çünkü daireler, onun üzerinde çiziliyor; dalışlar, ya yüklenmekte olan, yedek raylara çekilmiş, 'marşandız' katarının; ya da boşaltılmayı bekleyen, çilekeş kağnıların üzerine yapılıyordu.
Pılısı pırtısı, arabasına yüklü; çoluğunu çocuğunu bindirmiş, kendileri yaya, yaşlılar. Bir ellerinde gemici feneri, hem yürüyüp hem bebeğini emziren, körpe analar ki, eyalleri bilinmez hangi ateş sofrasındadır; sakalını ve cübbesinin eteklerini, savurta savurta giden, sarıklı birkaç ‘pîr-i fâni’; katırına binmiş, küfeleri yarı ev, yarı mutfak eşyası dolu; tavası elinde, geçkin dul kadın. Gözleri korkuyla açılmış küçücük oğlunu, kağnısına oturtmuş; elinde övendire, yularından çekerek öküzünü götüren, şehit karısı; hepsi, hesaba sığmaz bir keder ve ıstırap ağırlığının altında ezilmiş; karanlığı, zayıf ve yorgun fenerleriyle benekleyerek, ağır ağır, şehirden uzaklaşıyorlar.
(...Ahmet Ziya, bir akşam aynı konuyu, 'Baytar' Salih 'Yoldaş'la konuştuğunu hatırlamıştı; Şeyh Musa Mahallesi'ndeki evdeydiler; kalın ve ağır yağmur bulutları, minarelere sarkmış; uzak ve yumuşak gök gürültüleri işitiliyor; ayrıca bitişik ahırdan, beygirlerin aksırıkları . O da 'asker' olduğundan mı nedir , Salih Yoldaş, Mustafa Kemal'i anlamaya; hiç değilse, açıklamaya çalışıyor; dudaklarında o müstehzi tebessüm, o günde de demişti ki:
"..hayatı istiklal fik-ri üzerine müessestir; bunu adeta mukeddesat telakki eder; o yapıdaki adam, İngiliz'e ‘istiklâl-i tam' diye meydan okuyup, Moskof'a teslim olabilir mi?! Cevabını arayan sual budur; sen Hâkimiyet-i Milliye’yi okumuyor musun?.."
"...böyle bir teslim talebi, bildiğim kadarıyla, mevcût değildir; lâkin söyler misiniz, şüphe ve endişesinin membai nedir?”
*Baytar' Salih Yoldaş, elindeki sığırsiniri kırbaçı, çizmesine hafif hafif vurarak, kısacık düşündü; arkasından:
"...kimbilir” dedi, “...belki de Osmanlı-Rus münasebatının yakın ve hunhar tarihi!”...)
..benim sarı paltom, Nâzım'ın gri paltosu. Ve ben sıskacık, Nâzım üç arşınlık boyu ve mücessem heybetiyle, nasıl etrafına dehşet saçıyorsa; ben de iskeletvári vücudumla, aynı dehşeti saçıyorum. Tam tezat teşkil ediyorduk. Herkes, ‘kim ola bunlar?' gibisine, dönüp bize bakıyordu; ve biz de, herkese bakıyorduk. Mes'ul kim? Bu memleketin böyle kalmasında, mesul kim?..